" گاهی با هیچ‌کس صحبت نمی‌کردم و گاه چنان با آنان صمیمی می‌شدم که دوستان بسیاری برای خود پیدا می‌کردم. شرایط روحی من در یک لحظه دگرگون و کاملاً متفاوت می‌شد. _فئودور داستایفسکی

آدما به اندازه رنج و دردی که میکشن پاداش میگیرن

قطعا!

فرصت خداحافظی پیدا نکردن !

قطعا بزرگ ترین غمم در حال حاظر همینه که مردم تهران غمگینن

حس میکنم تنها راه درمان این مرض لذت بردن از لحظه و چیز های کوچک است و در کنارش دیوانه وار عاشق خود بودن. قطعا اگر به دوست داشتن خودم و لذت های کوچک ادامه بدم درمان میشم! دعا کن که بتوانم!

گاهی بهتر است غبار خاطراتمان دست نخورده بماند

همه چیز

الان نه تنها بهش عادت کردم حتی عاشقشم شدم

1:47

احتمالا ۹۹درصد دلیلی که خودمونو دوست نداریم مقایسه کردن خودمون با آدمای فضای مجازیه! در نظر بگیر اونا برای تو ملاک میزارن درحالی که تو خیلی بالا تر از ملاک و مرز های اونایی خیییلی بالاتر!

ولی عاقا داشتم فکر می‌کردم (قهوه خوردم و بی خوابی به سرم زده) که واقعا آدم خیلی جالب و مهربونیت هستی می‌دونی حرف زدن باهات حس خوب میده و این حس حتی بعدشم ادامه داره مثل بقیه نیستی که بعد حرف زدن باهات حس پشیمونی کنم خیلی چیزا رو درک میکنی قضاوت نمیکنی منو و هیچ وقت حال بدت رو انتقال نمیدی برای ادامه حرفم به ی توضیح کوتاه نیازه:«من اینجوریم که وقتی با کسی صحبت میکنم دلم نمی‌خواد که درد و غمم رو بدونه و برام دلسوزی کنه و وقعا از اینکه بخوان حتی یک دقیقه برام دل بسوزونن متنفرم خیلی متنفر ، یا دلم نمی‌خواد کسی وقت شو به خاطرم بزاره چون ی کلیشه ای تو ذهن هست که میگه تو نیازی به بقیه نداری و به اندازه کافی قدرت اینو داری که خودت حال خودت رو خوب کنی (وسط توضیح یادم رفت چی میخواستم بگم😂) اره خلاصه اینا باعث میشن که نه بتونم با همسنای خودم از تباط بگیرم نه اونایی که بزرگ تر از منن و یجورای باعث تنهایی میشه (البته که این تنهایی مورد عالقه منه و مشکلی ندارم باش) بهتر بگم همون قدر که ارتباط عمیق با بقیه رو دوست دارم ده برابر تنهایی رو دوست دارم ، بسه دیگه خیلی داره رشته کلام از دستم در میره » موقع حرف زدن با تو همه اینا از بیین میره و راحتم باهات و بعدش نگرانی ندارم از ارتباط باهات میدونم که قرار نیست بهم آسیب بزنی دختر کوچولو عزیز درونم