ای کاش ، می توانستم ستاره ای از ستاره های کهکشان شیری یا آفتاب گردانی در شب یا حتی سوسوی شمعی که آخرین تلاش هایش را برای زنده ماندن از دست های خشمگین باد میکند باشم شاید اگر اینها بودم زندگی و حتی دنیا یم زیبا تر میشد اما حیف که فقط انسانی ام که از دور اینها را تماشا می‌کند!

او چه زیبا گفت :اگر عادت و عادت کردن نبود انسانی دیگر روی این کره خاکی زنده نمیماند

تا امید هست، چرا آرزو؟

کم کم حس میکنم باید بی خیال انگیزه بشم

مگه نه ؟!

اما آدم ها نه با گلوله که با کلمات میمیرند

باید بشود ؛ عهدی با خود و خدا!

بخند ای صبح نورانی پس از شب های طولانی

از کنه هایی که مثل آدمان بدم میاد(عوق)

همه دعا هایی رو که بلد بودم کردم

ولی کاش میتونستم اون پیر مرد ۹۱ ساله باشم که از اذون مغرب تا نیمه شب توی یه پارک پر جمعیت به هرکس که میرسه گرم میگیره درست مثل وقتی که ی پدر با پسرش گرم میگیره و پند های زندگیشو که کلمه به کلمش به اندازه طلا و الماس و مروارید ارزش داره و هر کدومش از تجربه رنج هاش بوجود اومده و آنها رو به اشتراک میزاره باشم