همه دعا هایی رو که بلد بودم کردم

ولی کاش میتونستم اون پیر مرد ۹۱ ساله باشم که از اذون مغرب تا نیمه شب توی یه پارک پر جمعیت به هرکس که میرسه گرم میگیره درست مثل وقتی که ی پدر با پسرش گرم میگیره و پند های زندگیشو که کلمه به کلمش به اندازه طلا و الماس و مروارید ارزش داره و هر کدومش از تجربه رنج هاش بوجود اومده و آنها رو به اشتراک میزاره باشم

همین قدر ساده همین قدر دور از اضطراب اجتماعی

چگونه شرح دهم لحظه‌ لحظه‌ی خود را وقتی زمان، تنها می‌گذرد و هیچکس نمی‌پرسد که در این گذر، چند بار فرو ریختم و با لبخند ادامه دادم؟

من که گریه نمی کنم فقط ی ″مو از بوشهر میرم″رفته تو چشمم

زیبایی اما چه جزئیات غمگینی رو با خودت حمل میکنی.

شاید چون این چند وقت وایب خوبی میداد