وضعیتم ی جوریه که انگار کمتر از ۷روز دیگه کاملا تنها باید برم ی شهر دیگه و ی مدرسه دیگه و دنبال ی خونه بگردم برای خودم و با ی عالمه ادم دیگه آشنا بشم و در کنار همه اینا استرس کنکور هم داشته باشم ولی کاملا ریلکس ام و دراز کشیدم و دارم این پیام لعنتی رو تایپ میکنم

خب مگه توقع بیشتری هم از من هست؟

تازههه به ی نتیجه ای رسیدم من خیلی از همه چیزایی که همیشه به بقیه میگم پشیمونم مثلا چرا دیشب به اونی که دلم براش تنگ نشده پیام دادم که دلم برات تنگ شده؟

یا اینکه چرا به اون دانشجو بیچاره که وسط امتحانا داره خفه میشه این پیامو دادم ؟ مگه وظیفه اونه که کمکم کنه؟

خیلی بده آیا؟

اصلاهمش تف به همه چی ، الان حتی از فرستادن این پیاما اونم اینجا بشیمونم

به درک اصلا بزار هرچی میخوام بفرستم بفرستم، این کانال مگه برا همین کارا نبود!

معلومه که عاشقشونم

اَه از دست اون دانشجو دوست داشتنی

آهای قدرت تریاک کجااااییی

چی بگم والا، امان از اون شوق تازه متولد شده برای رسیدن

خوش بحالمون حداقل ی بار بچگی رو تجربه کردیم ، حداقل ی بار خداحافظی های آسون رو تجربه کردیم