اما عزیز من ؛
ما آدم ها همیشه در پی کسی میگردیم که از بخش های ترسناک وجود ما نترسد،
همان بخشهایی که فرار از آنها سناریوی اصلی زندگیمان شده، شاید اگر کسی پیدا شود و از ما نترسد، ماهم بتوانیم با خودمان آشتی کنیم.
همیشه افراد ساکت را دوست داشتهام،
هیچگاه نمیفهمی که در حال رقصیدن در رویای خویشند و یا بار هستی را بدوش میکشند.
ولی فاصله بیاهمیت شدن و از چشم افتادن آدما بنظرم تو یک لحظه نیست؛
تک تک اون لحظه هایی هست که تورو ناامید کردن و هیچوقت جبرانش نکردن.