بعضی وقتها شاید بزرگترین دستاورد یک نفر این است
که در انتهای روز خودش را نکشته باشد.
تو همچون سرزمینِ مادری برایم باارزش بودی، و هر رنجی که از جانبت نصیبم میشد، باز هم برایت جان میدادم.
از آن پس دیگر با غم نجنگیدم ، کنارش نشستم؛
مثل دو مسافری که میدانند تا پایان راه هیچ یک از دیگری جدا نخواهد شد.