گاهی به خود می‌آیم و میبینم ، چه شد ؟ کجان آن همه دوست و همدم ؟ من که همیشه آنها را خوشحال میکردم و کار های موردِ علاقه‌شان را انجام می‌دادم و تا جایی که توانستم کمکشان کردم و همیشه کنارشان بودمو و هنگام اندوه و خرسندی‌شان همراهی‌شان میکردم و ... چگونه توانستند از من بگذرند و بروند ؟ مگر آنها نزدیک ترین های من نبودند ؟ چرا دگر آنها را نمی‌شناسم ؟ شاید جواب‌ ِاین سوالاتم را هیچ گاه پیدا نکنم ! چرا که تا بوده همین بوده و هست . فقط ای کاش .. کاش ! زندگی‌مان شده پر از کاش های الکی .. اگر قرار بود کاش ها حتما شوند که ما اینجا نبودیم ؛ فقط باید گذشت و رد شد . که این هم دشوار است !

و در نهایت نزدیک‌ترین افراد تبدیل می‌شوند به کسانی که هرگز به آنها فکر نمی‌کردید : ))

متنفرم از کسانی‌که دائما مشکلشان را تاکید می‌کنند'

کسی که در شرایط سخت دوام بیاورد توانمند است ، وگرنه زندگی کردن را که همه بلدند !