- مشتاقِ دیدارِ توام ؛ کاش مرا خوب بفهمی .

- می‌روم از خویش ؛ چرا هیچ کس به دادم نمی‌رسد .

- جانِ من نرو ؛ من دوستت دارم .

- من جایی در درونِ خویش گم شده‌ام .

اونجا که مائده هاشمی میگه : از دور میفهمم چه حالی شادی یا غمگین ؛ اما تو چه دیروز فهمیدی پکر بودم ؟

- اگر یک روز به عمرم مانده باشد نه کارهایی که نکردم را تجربه می‌کنم و نه کسی را می‌کشم ؛ بلکه فقط به تو خواهم گفت که چقدر دوستت داشتم .

- چشم‌هایمان بهم گره خورد ، چشم‌هایت زیبا بودند و فریبنده اما گیرا نبودند ، نفهمیدند که چشم‌هایم چگونه به زیبایی‌ات اعتراف کردند ؛ و تو چقدر ساده از کنار چشم‌های پرحرفم گذشتی .

- من چنان دور شد از تن که آشفته شدم ؛ تو بگو من به تو نزدیک ترم یا به خودم . #شعریجات‌اَریـحا

- و تمام آنچه که سهمِ من از عشق بود را ؛ تو یک جا به من دادی .

شاید آخرین شبی که بدون استرس و با خیال راحت خوابیدم پارسال چنین شبی بود ؛ از ۲۳ خرداد پارسال تا الان تمام شب‌هارو با استرس و نگرانی جنگ خوابیدم ...

- و در نهایت ؛ ۳۶۵ روز بدون تو ...

نمیدانم چه شد که قلم برداشتم تا برایت بنویسم ؛ شاید با این امید که خواهی خواند، که میشنوی ... خواستم برات بنویسم که ۳۶۵ روز است که نیستی ؛ و چه خوب که رفتی و ایران را چنین ویران ندیدی . اما نه ! شاید اگر بودی هرگز چنین نمیشد . پارسال در همین حوالی بود که زمزمه‌هایی از نبودنت به گوش میرسید . زمزمه‌هایی که هیچ کس دوست نداشت حقیقت باشد ... میدانستیم رفتی اما نمیخواستیم که باور کنیم . ترس داشتیم از رفتنت، از از دست دادنت، از نبودنت . باورش برام سخت بود ؛ حتی اکنون که ۳۶۵ روز گذشته هنوز هم باورش برایم سخت است . در این ۳۶۵ روز منتظرت بودیم، که بیایی و باز هم از پیشرفت صنایع موشکی بگویی و غرور را در رگ‌های ما تزریق کنی . باز هم لبخند بزنی و با خبرنگار شوخی کنی . باز هم برو بچه‌های رسانه با حرف‌هایت ادیت شاهکار بزنند و پخش کنند . اما این انتظار خیلی طولانی شد، نیامدی ... و چقدر تلخ است این حقیقت که دیگر نیستی . رفتی و ندیدی که امید و ترس بر آسمان این کشور که تو سال‌ها آن را امن نگه داشتی خیمه زده، رفتی و ندیدی ایرانی که تا مرز فروپاشی رفت، رفتی و ندیدی رهبر عزیز تر از جانمان را شهید کردند، رفتی و ندیدی که سکوت شد و ناامیدی ... وقتی به امنیتی که آسمان این کشور تا حد زیادی دیگر ندارد فکر میکنم یاد حرف‌هایت در دوران ابتدایی جنگ دفاع مقدس می‌افتم که گفته بودی :” روزی خواهد رسید که آسمان این کشور امن خواهد شد .” و تو حتی اجازه نمیدادی که کرکس دشمن‌ هم بر آسمان این کشور پرواز کند . آخرین باری که با خیال راحت و با امید به اینکه تو هستی، آسمان این کشور امن است و هرگز متجاوزی به این کشور حمله نخواهد کرد سر بر بالشت گذاشم درست شبی بود که تو پرواز کردی . بعداز پروازت دیگر این فکر در سرم نبود که آسمان امن است و جای نگرانی نیست . تو که بودی هرگز صدای پرواز جنگنده‌ها را نشنیده بودم . اما تو که رفتی صدای پرواز جنگنده دشمن، پدافند هایی که فعال میشدند، انفجار بزرگ بمب های دشمن را شنیدم . و در آخر از اینکه مدیون تو بودیم و لزوم حضورت را درک نکردیم مارا ببخش .