یه چیزی که این روزا بیشتر بهش فکر میکنم اینه که...
هر آدمی یه دنیای مخصوص به خودش داره؛
با فکرهاش، خاطرههاش، علاقههاش و چیزهایی که شاید فقط خودش دلیلشون رو بدونه.
گاهی ما فقط یه قسمت کوچیک از زندگیِ آدمها رو میبینیم و همون رو قضاوت میکنیم...
در حالی که شاید پشت همون چیزی که برای ما عجیبه، یه دلیل قشنگ یا یه حسِ آرامشبخش وجود داشته باشه.
شاید یه علاقه، یه آهنگ، یه کار کوچیک یا حتی یه عادت ساده، برای یه نفر چیزی باشه که حالش رو بهتر میکنه و کمکش میکنه خودش رو بهتر بشناسه.
هر کسی مسیر خودش رو داره؛
با رشد خودش، تجربههای خودش و شخصیتی که ذرهذره ساخته میشه.
کاش یاد بگیریم آدمها رو همونطور که هستن بپذیریم؛
با تفاوتهاشون، با دنیای خودشون و با چیزهایی که بهشون حس خوب میده.
چون هر آدمی یه روایتِ خاص از زندگی داره...