دلم برای نوشتن تنگ شده انقدر بنویسم که دستم درد بگیره

انقدر که ندونم چی بنویسم.

تو انباری یه چیزایی پیدا کردم

یه چیزی که این روزا بیشتر بهش فکر می‌کنم اینه که... هر آدمی یه دنیای مخصوص به خودش داره؛ با فکرهاش، خاطره‌هاش، علاقه‌هاش و چیزهایی که شاید فقط خودش دلیلشون رو بدونه. گاهی ما فقط یه قسمت کوچیک از زندگیِ آدم‌ها رو می‌بینیم و همون رو قضاوت می‌کنیم... در حالی که شاید پشت همون چیزی که برای ما عجیبه، یه دلیل قشنگ یا یه حسِ آرامش‌بخش وجود داشته باشه. شاید یه علاقه، یه آهنگ، یه کار کوچیک یا حتی یه عادت ساده، برای یه نفر چیزی باشه که حالش رو بهتر می‌کنه و کمکش می‌کنه خودش رو بهتر بشناسه. هر کسی مسیر خودش رو داره؛ با رشد خودش، تجربه‌های خودش و شخصیتی که ذره‌ذره ساخته می‌شه. کاش یاد بگیریم آدم‌ها رو همون‌طور که هستن بپذیریم؛ با تفاوت‌هاشون، با دنیای خودشون و با چیزهایی که بهشون حس خوب می‌ده. چون هر آدمی یه روایتِ خاص از زندگی داره...

-الان که دارم فکر می‌کنم، می‌بینم زندگی چقدر پیچیده و در عین حال عجیبه! یهو چشم باز می‌کنی و می‌بینی زمانش رسیده که قوی باشی و روی پای خودت وایسی. انتخابِ مسیر با خودته؛ اینکه چطور با چالش‌ها و روزهای سختت کنار بیای، دقیقاً همون چیزیه که شخصیتت رو می‌سازه. ولی یادتون باشه، دنیا خیلی کوتاه‌تر از اونیه که بخوایم نگرانِ قضاوت‌ها باشیم. هیچ‌وقت خودتون رو کوچیک نکنید تا بقیه بهتون توجه کنن؛ شما خیلی بزرگ‌تر از این حرفایید! نترسید که خودِ واقعی‌تون باشید؛ جسور باشید و با اعتماد به نفسِ تمام، همون‌طوری که هستید زندگی کنید. سعی کنید دور خودتون رو با آدم‌هایی پر کنید که قلباً درکتون می‌کنن، بی‌قضاوت کنارتون هستن و شما رو برای خودتون دوست دارن. این کلیدِ خوشبختیه. :) وقتی این مسیر رو پیدا کنید و با شجاعتِ تمام [خودتون] باشید، یه آرامش خاصی سراغتون میاد؛ دیگه حرف‌های بیهوده بقیه براتون بی‌معنی میشه، سخت‌تر می‌رنجید و یاد می‌گیرید که چطور از قلبتون محافظت کنید. ممنونم از همه آدم‌های خوبی که توی این مسیرِ کوتاه هستن و باعث میشن زندگی قشنگ‌تر بشه!

طولانی‌ ان ، خسته میشید

بیشتر کار میکنم روشون..

دلم‌ بارون میخواد ، فعلا همین کافیه

مشکل من؟ همیشه فهمیدن بقیه، بدون اینکه کسی منو بفهمه.

مشکل من؟ با کوچیکترین اتفاق گریم میگیره.