این مدت احساسات درونم گم میشن، میدونی..

ولی مطمئنم میگذره،باید بسپاریم به زمان?

شاید باید بالاخره خودمو پیدا کنم

۵ صبحه. هوا آبیه. تازه بیدار شدی و به این فکر می‌کنی که چرا دیشب، وقتی می‌تونستی بخوابی، نخوابیدی. بلند می‌شی، کارات رو انجام می‌دی و آماده می‌شی. پات رو که می‌ذاری بیرون، هوای خنک می‌خوره توی صورتت. بدنت می‌لرزه و سردت می‌شه؛ چند دقیقه بعد، بهش عادت می‌کنی. می‌ری مدرسه. همکلاسی‌های عجیب‌تر از خودت رو می‌بینی؛ آدم‌هایی که می‌خندن، حرف می‌زنن و انگار هر کدوم جایی برای خودشون دارن. تو فقط می‌ری سر جات می‌شینی. معلمت داره درس می‌ده و تو حتی وقت نداری آب بخوری. تا زنگ آخر می‌شینی، درس می‌خونی و گوش می‌دی. زنگ تفریح‌ها می‌گذرن، کلاس‌ها عوض می‌شن، آدم‌ها با هم حرف می‌زنن و تو بیشترِ وقت فقط تماشا می‌کنی. تنها مکالمه‌هات با معلم‌هاست؛ وقتی ازت سؤال می‌پرسن، یا وقتی خودت چیزی می‌پرسی. آخر روز، خسته‌ای،نه فقط از درس. و وسط این همه تکرار، به یه چیز فکر می‌کنی که تا کی قراره ادامه داشته باشه؟

اینم بوی پاییز میده.

هرسال باکو بودم امسال شی‌اون شدم

اکتبر دوست‌داشتنی.