چیزی مرا کم است! شاید امید، شاید فراموشی، شاید دوست، شاید خودم...

و به نامِ خدای الرحمن:))

_

‌وقتی دو قلب که عمیقاً همدیگه رو دوست دارن از هم دور می‌افتن، انگار یه تیکه از وجودشون گم میشه. فاصله فقط جسم‌ها رو جدا نمی‌کنه، روحشون رو هم به تکاپو می‌ندازه. برای همین بحث‌ها شروع میشه نه از سر خشم، بلکه از یه دلتنگی که کلمات نمی‌تونن بیانش کنن. ‌هر جمله تند، هر اشک پنهان، در اصل یه التماسه یه زمزمه لرزون که میگه: تو همه دنیای منی، این دوری داره منو می‌شکنه. این دعواها نشونه عشق بینشونه چون فقط وقتی چیزی اینقدر عزیزه، نبودنش اینطور آتیش به جون آدم می‌زنه.

با همون حالی که می‌دونید گوشش بدید:)))

شـَب ِجمعه‌ست هوایت نکنم می‌میرم ؛¹²⁸.

و به نامِ خدای الرحمن:))

_

فکر میکردم منم که زیاد حساسم و منم که سخت میگیرم، رفتم و دورتر ایستادم و دیدم نه واقعا سخت بود! اگر قرار بود بی طرفانه جهان خودم را برانداز کنم و عملکرد خودم را به قضاوت بنشینم، به خودم حق میدادم. از دور خودم را دیدم و نگران شدم اگر دیگر نتوانم طاقت بیاورم چه؟ تحملم تمام شود و نخواهم ادامه بدهم چه؟ یکی مانده به پله ی آخر جا بزنم و قید همه چیز را بزنم چه؟! من سخت نمی گرفتم روزگاری که برای من مقدر شده بود واقعا سخت بود.

با همون حالی که می‌دونید گوشش بدید:)))

کاش آمدنت قسمتِ زندگی ما بشود ؛³¹³.

تو همان "هیچی" من هستی، که هرگاه کسی می‌گوید به چه فکر می‌کنی؟ می‌گویم "هیچی"