"زندگی هرکس یه قطعه موسیقیه؛ مثل موسیقی همه‌مون یه ترکیب خاص هستیم، بعضی وقت‌ها آرامش‌بخش و بعضی وقت‌ها به‌هم‌ریخته و بعضی وقت‌ها چیزی که حتی ارزش گوش دادن هم نداره."

شب است و ابرها دارند ماه را در آسمان خاک می‌کنند

کلید برق را زد لامپ روشن نشد چند دفعه ی دیگر کلید را زد آدم چه دیر می فهمد که تکرار چیزهای خراب را درست نمی کند

کمک کردن به بقیه که تموم شد یه سرم به خودت بزن ببین نمرده باشی.

با من مدارا کن بعدها دلت برایم تنگ خواهد شد

_

زندگی مثلِ یه نقاشیه، وقتی زیادی نزدیکش وایستادی، میتونی قسمتای تیره و روشنشو ببینی، ولی تا زمانی که یه قدم نری عقب و ازش دور نشی نمیتونی بفهمی واقعا به چی داری نگاه میکنی.

این روزها آنقدر فریادهایم را درون خود ریخته‌ام که اگر به چشمانم زل بزنی کَر میشوی.

شب، واژه ی تلخیست برای کسانی که دنیا بر وفقِ مرادشان نبود چیزی شبیهِ جعبه سیاهِ هواپیماست، فرصتی برای مرور خاطرات تلخ زندگی و نداشته هایشان. من و شما آنقدرها بد اقبال نبودیم، باورکنید. همین که فرصت و موقعیت داریم لم بدهیم، به گوشی هایمان زل بزنیم و دنبال پیام هایِ شب بخیر برای هم باشیم. خیلی ها در همین لحظه، درهمین تاریکیِ شب، دنبالِ کارتنی به وسعتِ بدبختی هایشان می گردند، تا امشب را رویِ آن صبح کنند. خیلی ها در حسرت یک جرعه آب برای نوشیدن هستند و خیلی ها دنبال لقمه ای نان برای سیر شدن. شب بخیرهایمان را آهسته تر بگوییم مبادا به گوششان برسد. مبادا بغض هایشان در سرمایِ بی تفاوتیمان قندیل شود کاری اگر برای روزگار سردشان نمی کنیم، لااقل کمی آرام تر شب هایمان را بخیر کنیم.

آموخته‌ام که وابسته نباید شد نه به هیچ‌کس، نه به هیچ رابطه‌ای و این لعنتی، نشدنی‌ترین کاری بود که آموخته‌ام!

'!

قهقهه می‌زد و آنقدر خوشحال بود که اگر‌ جای خلوتی پیدا می‌کرد آب همه‌ی دریاها را می‌گریست