لول واقعی آدمها رو بعد از دعوا و قطع ارتباط میفهمی.

من و حماقت‌ام :

خدایا شکرت نمردیم و سین ِایتا درست شد .

اگه‌توام‌همونی‌هستی‌که‌سلیقت‌گرونه‌ولی‌جیبت‌خالی ، سلام🫱🏼‍🫲🏻.

خوزستان سوزوندیمون‌ .

همه چی آروم ِ ، من چقدر خوشبختم‌

شاید اگه میتونستیم همو بغل کنیم انقدر غمگین نبودیم.

مکالمه‌های «بیدار می‌مونم برسی، منتظرتم، نباشی دوست ندارم برم، می‌آم باهم غذا بخوریم، از روزت بگو واسم، سر راه چی بخرم؟ بیا یکم بخوابم بعد می‌ریم» خیلی ساده‌ان اما عمیقاً اون لحظه حس می‌کنی زنده‌ای. هیجانی که امنه، آرومه، یادت می‌ره درد داری.

همیشه حق با دختریه که چشماش قهوه‌ایه.