_غم این دل مگر یکی و دوتاست؟_

به چه مانند کنم در همه آفاق تو را کانچه در وهم من آید تو از آن خوبتری

داره به آخر میرسه قصه‌ی شیرین چشات!

به خاطر داشتی من را شبیه شعری از حافظ که ترکیب ِدرست واژگانش را نمیدانی مرا حل کرده ای پاسخ بدست آورده ای اما از این ارقام ِطولانی یکانش را نمیدانی من آن درسم که روز ِامتحانش را نمیدانی همان آهنگ ِزیبا که زبانش را ، نمیدانی

-

گرچه میدانم ، نمی‌آیم به چشمانت ولی چشم و جانم تا قیامت ، درپی ِچشمان ِتوست

خراب کردی توی مغزم هرچی که ساختم ازت!

کاسه‌ی شعر من از دست تو افتاد و شکست عاشقان فرصت خوبی‌ست غزل جمع کنید

با اینکه قهری باز هم قانون دل این است وقتی صدایت می‌زنم لطفا بگو جانم

ندارم خواب آرامی مگر در کنج آغوشت بیا درمان بکن این شب نخوابی‌های دائم را