مود دهه نودیا:

ناامید شدن از آدمِ مورد علاقت<<<

زنده ام و غمگین ، کاش هیچکدام نبودم.

من از تبارِ تُرابم؛ علی مرا پدر است.

بعد من هنوز بلد نیستم عادی نگهش دارم🤦🏽‍♂️✌🏻

نخی که به زندگی وصلم میکرد، دور گردنمه

دوست دارَم که خودم را زِ خودم دور کُنم خودِ مَن با خودِ من در خودِ من می جنگد!

_لحظه ویران شدنم را ببین_

من سیه روز و سیه کار و سیه اقبالم تو سیه زلف و سیه چشم و سیه مژگانی..

مگر چمدانت چقدر بزرگ بود که کل زندگی ام را با خود برده ای؟

!؟

من که شاعر نیستم عاشق شعرم بشوی من فقط یک عاشقم بگذار تا شعرم شوی با من از ماندن بگو، رفتن تباهم می‌کند خوب میدانی غمت خانه خرابم می‌کند من به لبخند دو چشمان تو عادت کرده ام ترک عادت هم که میدانی چه کارم می‌کند