دلم گرفته بیا بی‌بهانه گریه کنیم ‌ به یاد خاطره‌ای عاشقانه گریه کنیم

گر بیایی دهمت جان ونیایی کشدم غم من که بایست بمیرم، چه بیایی چه نیایی

عشق! آن هم وسط نفرت و باروت و تفنگ دانه انداخت و از شرم ندیدم تله را

اینو بفرست برای قوی ترین دختری که می شناسی

تنها نه من به عشق نگاه تو زنده‌ام حتی شده‌ست عاشق چشمت خدای من .

گر لبانت مهر و دامانت‌ بود جای نماز من رکورد جعفر الطیار را خواهم شکست

من از تمام دختران شهر سربودم... افسوس از بازی دنیا بی خبر بودم، از عکس هایی که به دیوار اتاقت بود هرچند زیباتر نبودم، ساده تر بودم! هرجا کم آوردی کنارت بیشتر ماندم! با این که زن بودم ولی مرد خطر بودم هرجا به خاکی میزدی از آن همه همراه تنها یکی می ماند من آن یک نفر بودم! هرجا یکی کم بود کاسه کوزه هایت را روی سر او بشکنی آن دور و بر بودم... از دور میفهمم چه حالی،شادی یا غمگین اما تو چه؟ دیروز فهمیدی پکر بودم؟ از خود به تو ،از تو به غم، از غم به تنهایی من در تمام عمر در حال سفر بودم... من عاشقی کردم، تو عادت. فرق ما اینست اهل سیاست بودی و اهل هنر بودم! ای کاش آن روزی که گفتی دوستت دارم یا لال بودی، نه زبانم لال،کر بودم؛ گفتی اگر تو جای من بودی چه میکردی؟ ترکت نمیکردم عزیزم من اگر بودم! برگشتی و تنهایی ام را بیشتر کردی... من هم به پایت سوختم از بس که خر بودم...

_

در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

اﯼ ﺟﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﺟﺎنم ﺗﻮ ﺟﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﺟﺎنی ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺯﺟﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﭼﯿﺴﺖ ﺁﻧﯽ ﻭ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﯽ

گفت : چه روزگاری داشتیم .