وقتی‌حسین‌صلوات‌الله‌علیه‌به‌بالینِ‌علی‌اکبرش‌رسید؛
دیگر‌قرار‌نبود‌آن‌قدوبالایِ‌پیامبرگونه‌را‌ببیند.
حسین دیگر‌قرار‌نبود‌چشم‌در‌چشمِ‌جوانت‌بدوزی،
دیگر‌قرار‌نبود‌صدایِ«یا‌أَبَتاه»را‌بشنوی،
دیگر‌قرار‌نبود‌قامتِ‌رشیدش‌را‌در‌میدان‌تماشا‌کنی.
وای‌از‌دلِ‌لیلا...
که‌چشم‌به‌راهِ‌قدوبالایِ‌جوانش‌مانده‌بود؛
غافل‌از‌اینکه‌حسین‌برمی‌گردد،
اما‌دیگر‌علی‌اکبرش‌همراهش‌نیست...
خراباتِ اکبر.
³¹⁵
روزِ محشر چه غم از آتش و غوغای قیامت؟
آن‌که دل‌باختهٔ رقیّه‌ست، پناهی دارد.