نوشتم برایت، نخواندی. خواندی، نفهمیدی. فهمیدی، باورت نشد. و من همچنان می‌نویسم برای دیواری که صدا ندارد.

در فراسوی مرزهای تنت، تو را دوست می‌دارم. در آن دور دستِ بعید که رسالتِ اندام‌ها پایان می‌پذیرد، و شعله و شورِ تپش‌ها و خواهش‌ها به تمامی فرو می‌نشیند... در فراسوهای عشق، تو را دوست می‌دارم، در فراسوهای پرده و رنگ، در فراسوهای پیکرهایمان، با من وعده‌ی دیداری بده... -احمدشاملو؛