هانیبال تکون دهنده ترین سریالی بود که دیدم و بیشترین وقفه رو بعدش داشتم نابود شدم

دیدن سریال/فیلم هایی که یکبار دیدی و برگردوندن خاطرات و احساسات و بوی اون لحظه ها

«نذر کردم گر از این غم به در آیم روزی، تا در میکده شادان و غزل‌خوان بروم». در واقع، به تأسی از حافظِ جان، اگر جان سالم از این مهلکه به در بردیم، برای واقعی دیگه می‌شینیم.

‌

بالیذعبثرغبانخاغ

این درمورد ماهم صدق می‌کنه

چه سخنان حقی تو گیم آف ترونز میبینم

«اما این کمونیسم بود که اینطور هرگونه حریم شخصی را از میان می‌برد_در آپارتمان های اشتراکی شلوغش؛ در ارزش های اخلاقی‌اش که در محدودۀ آن، همه رفیق همدیگر بودند؛ در حزب کمونیست که هریک از اعضایش بقیه را می‌پایید تا مبادا در زندگی از مسیر "صحیح" منحرف شوند_ چون تنها زمانی که هیچ‌گونه حریم شخصی وجود نداشته باشد است که سلطۀ مطلق و بی چون و چرا می‌تواند برقرار شود.»

دارم وایکینگ هارو شروع میکنم تا بعد اطلاع بدم اون بهتره یا د لست کینگدام

این لحظه هم فرا رسید🥹