زنده‌ام..! ولی هر لحظه از داغِ تو میمیرم؛

شاید من آدم خوبی نیستم، اما هیچوقت نخواستم بد باشم..

آدم، خلیفه‌ی تنهای خدا روی زمین است، امپراتوری که گاهی باید برگردد به آخرین سلاح‌اش؛ و سلاح او گریه است..!

در برابر دنیایی‌که سختی هایش مثل خواب پریشان می‌گذرد، صبور باش؛

جدی جدی داریم از وداع با آقا حرف میزنیم؟! جدی جدی یعنی آقای ما شهید شد و ما هنوز زنده‌ایم؟! جدی جدی این روزها رو داریم می‌بینیم؟!

_

می‌روم اما نمیپرسم ز خویش، ره کجا؟ منزل کجا؟ مقصود چیست..؟

کوتاه بیا... عمرم به آمدنت قد نمی‌دهد؛ "صاحب الزمان"

باید‌ که با‌ این‌ زخم‌ بی‌مرهم‌ بمیریم.. ای‌کاش‌ در تشییع‌ تو‌ ما‌هم‌ بمیریم؛

آقاسید علی! ما که داریم ادامه میدیم، ما تازه کارمون شروع شده... فقط میمونه یه دلتنگی و یه حسرت که تا آخر عمر باهامونه، که اونم شما فکرشو نکن قوربونت برم، یه عمر زنده بودی، نه ما شما رو دیدیم نه شما مارو، از بودنت فقط چندتا فیلم و عکس به ما رسید که کاش حداقل هنوز هم تصاویرت نفس میکشید💔 دیگه تموم "کاش" های زندگیم، تو نبودن شما خلاصه میشه، کاش تو بودی و نبود هرچه هست! حالا هم درسته ما دیگه قرار نیست هیچوقت شمارو ببینیم، اما همینکه شما مارو میبینی کافیه.. گرچه، هرگز نرود حسرت دیدار تو از دل🥀 من مطمئنم دوست داشتنت یه روزی عاقبت بخیرمون میکنه، هوامونو داشته باش، پدر ایران:)))

💔🥀