با امان الله یا شهید الله💔

من دیدار شما رو داخل بیت تصور میکردم، با لبخندِ رو لبتون، با تشویق‌ و روحیه دادنتون برای ادامه دادن مسیر شعر و ادبیات... اما حالا اومدم مصلی امام خمینی، نه برای نماز خوندن پشت شما، نه برای شنیدن سخنرانی هاتون، بلکه برای وداع با پیکر بی جانِ شما آقا سید علی...🥀 هیچوقت همچین دیداری رو تصور نمیکردم، هیچوقت! اولین و آخرین دیدارِ غم انگیزی بود:)))

گفت: نمردیم و چه چیزها که دیدیم، ولی ای‌کاش مرده بودیم و نمیدیدیم؛

حالا دیگه معنی تمام شعر های غمگین جهان رو میفهمم..

عزیز من! مگر از یاد من توانی رفت؟ که یاد توست مرا یادگار عمر عزیز..

یار وداع می‌کند تاب وداع یار کو؟ وعده‌ی وصل می‌دهد طاقت انتظار کو..؟

تو مهم‌ بود بمانی‌ که‌ نماندی‌، رفتی جان‌ که‌ باید برود سخت‌ به‌ من‌ چسبیده..

چایی های بعد او..

+++++++

و چه آرام خیالت به دلم هست هنوز..

من واقعا نمیدونم چجوری الان زنده‌‌ام..!

چندین ساعت نخوابیده باشی، از فشار زیادِ ازدحام مردم نفست بند بیاد، آفتاب مستقیم بخوره تو صورتت و حس کنی داری بخار میکنی، کیلومتر ها پیاده‌روی کنی تا حدی که دیگه پاهات رو حس نکنی و.... همه ی اینارو تجربه کنی تا فقط بتونی قبول کنی که آقا سید علی دیگه تو این دنیا نفس نمیکشه، که ایندفعه تو باید تو نماز میت براش بخونی"اللهم انا لا نعلم و منه الا خیرا"💔 با وجود همه ی اینا، من هنوزم نمیخوام باور کنم که دیگه نیستی... به امان الله آقای شهید..🥀