و چه آرام خیالت به دلم هست هنوز..

من واقعا نمیدونم چجوری الان زنده‌‌ام..!

چندین ساعت نخوابیده باشی، از فشار زیادِ ازدحام مردم نفست بند بیاد، آفتاب مستقیم بخوره تو صورتت و حس کنی داری بخار میکنی، کیلومتر ها پیاده‌روی کنی تا حدی که دیگه پاهات رو حس نکنی و.... همه ی اینارو تجربه کنی تا فقط بتونی قبول کنی که آقا سید علی دیگه تو این دنیا نفس نمیکشه، که ایندفعه تو باید تو نماز میت براش بخونی"اللهم انا لا نعلم و منه الا خیرا"💔 با وجود همه ی اینا، من هنوزم نمیخوام باور کنم که دیگه نیستی... به امان الله آقای شهید..🥀

از مصلی که خارج شدم، حس میکردم ازین به بعد قراره کل زندگیم رو پیاده‌روی کنم و هیچوقت قرار نیست به خونه برسم. از بس که هی میرفتیم و هی نمیرسیدیم:/

یه چیزی فراتر از پیاده‌روی اربعین رو تو ۸ ساعت تجربه کردم؛

ماهم همینطور..💔🥀🥺

اما عزیزِ رفته‌ی من! مگر چمدانت چقدر بود که تمام زندگی‌ام را با خود بردی..؟

این چند وقت، واقعا چای داره به زنده موندنم و روی پا ایستادنم کمکِ بزرگی میکنه؛☕️

سهم ِما از خاک وقتی مستطیلی بیش نیست جایِ ما این‌جاست یا آن‌جا چه فرقی می‌کند..؟

درسته همه چی میگذره، ولی هیچ چیز فراموش نمیشه؛

با دو چشم خویشتن دیدم که جانم میرود..💔