بسم الله .

تو اگر نبودی کسی که الان بودم نمی‌شدم .. آدمِ هیئت و کربلا نمی‌شدم . اگر مهرت به دلم نمی‌نشست ، یا حسین یا حسین های روضه با تمام وجود بر روی لبم نمی‌آمد ..

آمدی و دست به خاک نشسته روی دیوار ها کشیدی . و من آن موقعی که تو آمدی ، فهمیدم عاشق کسی مثل تو شدن یعنی چه ..

عاشق کسی مثل تو شدن یعنی با دیدن نامت بر همه جا لبخند روی لبم و امید در قلبم جوانه می‌زند . یعنی وقتی نام تو در گوشه‌ی چشمم از قاب کتیبه ها گرفته تا روزنامه هایی که به در و دیوار چسبانده اند نمایان می‌شود ، آن موقع است که به قول محمود درویش می‌فهمم در این سرزمین ، چیزی است که ارزش زندگی کردن دارد :)

و دلم می‌خواهد دست بر روی اسم هایی چونان حسین بن علی و ابی‌عبدالله که روی کنج هایی از حرمت نقش بسته اند بکشم .. و آن موقع یا حسینی را ورد زبانم بکنم که از کربلا به گوش می‌رسد :)

و به امید روزهایی که این حرف ها را در حرمت ، کنار شش گوشه‌ ات نجوا کنم .. پایان نجوای ۱۲۸ / یا اباعبدالله 🤍.

بسم الله .

_

حُر کن مرا که جان من از شرم پر شده .. من را که راه نیست به جمع حبیب ها :)

دو سه تا حبه قند و چای حسین ، بعد روضه عجیب می‌چسبد .

3:32 : )

بسم الله .