*

چشمان تو بانو دل من برده به غارت دل داده به چشمان تو هنگام اسارت ای کاش  در آغوش نگاهت غزلم را ، با تیر نگاهت  برسانی  به شهادت . با عشق مگر در دل من معجزه کردی چشمان قشنگت شده محراب عبادت . چشمان‌تو سرشار ز گلواژه‌ی عشق‌ست با عشق تو طی کرده دلم راه سعادت . گفتم بزنم حرف دلم را به تو اما ، ترسید دل از واژه ی بی رحم ملامت .

گفته بودند که باید به کسی دل ندهم ، چه کنم دختر همسایه‌ی ما زیبا بود .

*

لبخند را گم کرده‌ام باید به مشهد رو کنم شاید در ایوان حرم ، پیدا کنم مقصود را .

منم آن شیخ سیه روز که در آخر عمر لای موهای تو گم کرد خداوندش را .

____

عجب قندِ سمرقندی ، عجب چایِ بخارایی بیا مهمانِ حافظ شو ، غزل دم کردنش با من