هدایت شده از ‹ پناهگاه شعر ›
نیمی از جانِ مَرا بُردی، محبت داشتی..
نیمِ باقیمانده هم هر وقت فرصت داشتی!
شبکی به کنج خلوت ، اگرم دهی اِجازت
بِمَکم چُنان لَبَت را ، که دَرو سخن نَماند