گابریل گارسیا مارکز میگه: تنهاییِ آدمها بزرگه،
خیلی بزرگ، شایدم به وسعت یک دریا است؛
اما برای پُر کردنش، یک لیوان محبت کافیه .
« هرکسی را همدمِ غمها و تنهایی مدان !
سایه همراهِ تو می آید ولی همراه تو نیست!»
ولی من خوبم. اگر راستش را بخواهید همیشه خوبم و این تنها عیب من است. چون آدم همیشه نباید خوب باشه
گفت:نمیدانم چطور ؛ولی تو تغییر کرده ای
انگار غمی را تجربه کردی،که تورا بزرگ تر کرد