همه ی حرف رو محمود درویش
اونجا زده که گفته:
«سلام بر آنها که بیهوده دوستشان داریم»
یعنی میخوام بگم این
«اُحبُهم عبثا» خودش یه نوع سبک زندگیه!
کسی که مربی بودن یک مربی رو باور کنه
دیگه واسه مربی،تعیین تکلیف نمیکنه