به قول حامد‌ عسکری:

دور پنج سالگیتان بگردم، خدا پدرتان را رحمت کند. اینجوری زانوهایتان را بغل کرده اید دق میکنیم که. از امشب جهان منتظر شماست، کلی کار دارید. می دانم غصه دارید اما به خودتان قسم همه دلخوشی ما شمایید... ما که حنایمان رنگی ندارد خودتان دعایمان کنید: جهان مزخرفی داریم... تصدقتان آقا

پارازیت

ردای امامت مبارک قامت سبزت آقا جان🌿

‌قبل ترها گفته بودم در خلوتمان و حالا جلوی این همه چشم باز و نیمه باز زوم شده در این مجازی هم می‌گویمت: آهای عاشقان زمینی؛ دستِ ردِ #خدا برام قشنگ تره تا دستِ قبولی غیر #او! ‌ ‌ -مثل گنجشکی که زیر سایه بون خونه از گرما پناه آورده که کمی نفس تازه کنه، منه خسته‌ هم اومدم به #تو پناه آوردم. ‌ ‌ -به قول گفتنی:«مالِ بد بیخ ریش صاحبشه» چه قدر خوبه که تو صاحب منی، نه چشم های قاضی مردم!( یادم نبود که همین #مردم هم مالِ تو هستن! نکنه اونا هم یه روز از دست نامردی چشم و زبون من به تو پناه بیارن و گلایه کنند!)‌ ‌ ‌ ‌-مثل الآن که خورشید لبش رو به زمین چسبونده که ببوسدش، دلم میخواد ببوسمت و مُهر علاقه‌ام بنشینه روی لُپات! ‌ ‌ _هلال‌واری

در چشمانم شبیهه کاغذ باطله‌ای مچاله‌ات کردم سطل زباله را نشانه گرفتم و با تمرکز بالا انداختمت آنجا! همانجا که جای رهزنان امید است! _هلال‌واری

سیاه-سفید

گاهی وقتا دلم میره برا دوتایی حرف زدنامون. برا وقتایی که سرم رو تربت حسین میزارم هی هیچی نمیگم و تو کاسه میاری اشکام رو جمع میکنی؛ و قسم میخوری که اگه اینجا نشد حتما اونجا جبران میکنی! تو خدایی، تو همونی که دِلُم لک زده براش..

قسم به اون لحظه‌ای که صدات زدم

و نگاه نکردی ببینی کی بوده صاحب صدا

اما قبولش کردی اونجا رو به روت بشینه