وای خدا عاشق نورم 😭✨

#تبعید_شده #پارت_1 آسمان صاف است و قرص ماه کامل. آز پنجره گشوده شده اتاق، سوزی استخوان شکن به درون اتاق می وزد و پرده حریر را وحشیانه به رقص در می آورد. در هجوم این سرما، نور ماه اندک ماه نیز به داخل می تابد و اتاق را روشن میکند. حالا که شومینه اتاق خاموش شده این نور تنها روشنایی است که دارم و همین نور بی جان کافیست تا نوک تیز و نقره ای خنجر بدرخشد. من در میانه اتاق ایستاده ام و او روی تخت نشسته. پشت به من. پرده های تختش جمع شده و همین امر موجب شده بتوانم ببینمش. میتوانم او را بنگرم که چطور با شانه های افتاده کنار تخت نشسته. او ضعیف به نظر میرسد و من قوی تر از همیشه. او در خود جمع شده و من بالای سرش ایستاده، در نزدیکای او ایستاده ام. با شانه های مطمئن. با کمری صاف و پاهایی استوار. آنقدر خنجر را محکم نگه داشتم که رد آن روی دستانم مانده. برخلاف انتظارم شروع به صحبت میکند. صدایش اصلا نمیلرزد. - باید میفهمیدم. ولی تو اصلا شبیهشون نیستی. همونطور که خودت میگفتی. نه او برمیگردد که مرا ببیند و نه من قدم به سمتش برمیدارم. تنها خنجر را بیش از پیش میان انگشتانم میفشارم. همه جا سکوت است. من هستم و او. گرچه دقایقی دیگر تنها من خواهم ماند. در اتاق او؛ بدون صدای نفس هایش. تا چندی دیگر بدن او نیز مثل هوای اتاق سرد خواهد شد. من او را خواهم کشت. اما حالا نه. اکنون اندکی وقت برای وداع داریم. - اون بهم گفته بود ولی باور نکردم. نزدیک تر میشوم. کنار او. بالاس سرش. برای اولین بار قد من بلند تر از قد اوست.

#تبعید_شده #پارت_2 - باور نکردم هلن. من تو رو باور داشتم. سرش را بالا میگیرد و من ناگهان میشکنم. تنها برای لحظه ای میبینم که گریه کرده و بعد از آن با سر خوردن ابرها بر روی ماه، چشمان او از نگاهم پنهان میشود. با صدایی آرام میپرسد: «اومدی من رو بکشی؟» نیازی به پاسخ دادن نیست. بار دیگر که اتاق از نور سرشار میشود، دیگر نگاهش به من نیست. به زمین است. به بازی سایه ها بر کفپوش چوبی. همینطور که از جا بلند میشود نگاهش کشیده میشود به سمت خنجری که به دست گرفتم. دستم را اندکی عقب میبرم اما انگشتان سردش حصار میشود برای مچ لرزانم. دستم را اندکی بالا می آورد و آن را مچرخاند. برق خنجر کور کننده است. صاف است صیقلی. دسته اش را آنقدر فشرده ام که نوک انگشتانم سفید و کف دستان عرق کرده ام به سرخی گراییده. نگاهش را از خنجر میبرد و به صورتم میکشاند. - من رو بکش هلن. اینجا نفرین شدست. این سخنی بود که بارها زده بود. دستم را رها میکند و لب میگشاید محض سخن گفتن؛ گرچه چیزی جز فریادی عاجزانه از آن خارج نمیشود. دستانم به ناگه آنقدر شعیف میشود که دیگر نمیتوانم خنجر را از درون بدنش بیرون بکشم. انگشتان خونین ام از روی دسته ی خنجر سر میخورد و این اوست که مجبور است به تنهایی با خنجر فرو رفته در گوشتش کنار بیاید. همانطور که عقب میروم او را می نگرم که چطور انگشت حلقه میکند دور دسته خنجر، بلکه بتواند آن را بیرون بکشد. صدای فریاد آلوده به دردش اتاق را پر میکند. من ضعیفم و او ضعیف تر از من.