بالاخره رهبرم رو دیدم .. در آغوش پرچم سه رنگ آروم خوابیده بود، انقدر آروم و مسکوت که باورم نشد خودشه

تمام عمر آرزوم بود ببینمش، ولی نه اینطوری ))

من و شوق اولین ملاقات، و غم آخرین دیدار ))

کاش جلوی چشم‌های اشکی مردم از جا بلند میشد و با لبخند بهمون میگفت آروم باشید ... اما حالا چه آرومی آقای من؟ داری میری )))

فکر نمیکردم تهش اینطوری باشه، فکر میکردم آقا تا ظهور پیشمونه و پرچم دست اماممون میده ...

و قسمت دردناکش اینجاست، بیرون از مصلی و توی پوسته‌ی این شهر هنوز زندگی عادی‌مون جریان داره در حالی که تمام جانمون داره میره ))))

چند ساله که آقا مشهد نرفته بود؟ حالا داری میری آقای من، برو و آروم بخواب )

توی راه مدام برای خودم کلمه چیدم و جمله ساختم ولی با این حال بازم نمیتونم از رفتن رهبرم بنویسم. خیلی سخته، به خدا که این غم نبودن خیلی سخته ..

این چند وقت خیلی گرفته‌ست واقعا

دارم تابستونو از دست میدم و نمی‌دونم چیکار کنم

واقعا همین بود

اینارو سال پیش نوشته بودم ولی هنوزم همون حسو دارم