"در دل این تاریکی، من فرصت تغییر میبینم"

بارون تابستونی، درختای کاج، بوی خاک نم خورده.

"ترجمه‌الغارات" کتابیه که خوندنش برای هر شیعه‌ای واجبه. این کتاب فقط تاریخ نیست، بلکه صفحه به صفحه‌ش، جمله به جمله‌ش و حتی کلمه به کلمه‌ش یه درسه؛ درس شیعه بودن، درس یار امام بودن، درس فدای مولا شدن. این کتاب باعث شد به این فکر کنم که نکنه منم جزو کسایی باشم که امامم رو تنها میزاره، چه تضمینی هست که منم به امام زمانم پشت نکنم؟ آیا ممکنه منم جزو همون دسته ای باشم که مولا فرا خوندشون اما گوششون رو گرفته بودن؟ ممکنه منم همون‌هایی باشم که آقا دعا میکرد از رنج بودن با اونها خلاص بشه؟ این کتاب سندی از مظلومیت و تنهایی یکی از بهترینِ انسان‌هاست. سند غربت شیر خدا، علی ولی‌الله. بخونیدش، تنها کتابیه که توی پیشنهاد کردنش مردد نیستم.