بارون تابستونی، درختای کاج، بوی خاک نم خورده.

"ترجمه‌الغارات" کتابیه که خوندنش برای هر شیعه‌ای واجبه. این کتاب فقط تاریخ نیست، بلکه صفحه به صفحه‌ش، جمله به جمله‌ش و حتی کلمه به کلمه‌ش یه درسه؛ درس شیعه بودن، درس یار امام بودن، درس فدای مولا شدن. این کتاب باعث شد به این فکر کنم که نکنه منم جزو کسایی باشم که امامم رو تنها میزاره، چه تضمینی هست که منم به امام زمانم پشت نکنم؟ آیا ممکنه منم جزو همون دسته ای باشم که مولا فرا خوندشون اما گوششون رو گرفته بودن؟ ممکنه منم همون‌هایی باشم که آقا دعا میکرد از رنج بودن با اونها خلاص بشه؟ این کتاب سندی از مظلومیت و تنهایی یکی از بهترینِ انسان‌هاست. سند غربت شیر خدا، علی ولی‌الله. بخونیدش، تنها کتابیه که توی پیشنهاد کردنش مردد نیستم.

انسان، چیه جز خداوندش؟ تمام وجودیتش الله‌عه، ذره به ذره‌ش. انسان بازتاب خداست. انسان کوچک، انسان ساخته شده از گل ناچیز، انسان پوچ، انسان گنهکار. چطور قبل از این کتاب نمیدونستم هدف خلقت انسان چی بوده؟ تمام نشونه‌ها اطرافم بودن ولی بازم نمیفهمیدم. نمیفهمیدم که انسان چیزی نیست جز عشق به خدا. "إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ". و به خدایی خدا قسم که انسان همینه. آفریده شده که عبادت کنه، که عشق بورزه، که غرق بشه و در آخر برگرده به معبودش. خدا آدم رو فرو فرستاد تا خلیفه زمین بشه. که زمین بخوره و سپس اوج بگیره تا ملکوت، چون اصلا جای انسان ملکوته. فرستاد که به کمال برسه و برگرده، ولی این بنده‌ی حقیر الان چقد دوره از خدای خودش؟ اصلا نمیدونم چی‌بگم راجب چیزی که این کتاب نشونم داد. کاش زودتر میخوندم و زودتر میفهمیدم؛ شده یک روز، شده یک ساعت. کاش.

انسان "))