قالی زندگی ام را شروع کردم ، 
با رنگ های متفاوت بوم نقاشی ام 
را رنگ و لعاب دادم .
آغوش مادر را نتوانستم طراحی 
کنم چون نیروی عشقش قابل کشیدن نبود !!
از آن رج  گذشتم تا به مدرسه 
رفتن هایم رسیدم ، 
گریه هایم ، خنده هایم ، 
نارحتی ها و ترس هایم از تابلوی 
نا تمامم بیرون می‌ریخت. 
خسته شدم 😕
نیاز به استراحت داشتم 😌
یاد سجده های تنهایی ام 
و شکایت هایم در آغوش خدا 
افتادم ★♡
تار های خسته را محکم کردم 
و دوباره زندگی ام را جلا دادم ❤️
با سرعت تند تند 
بافتم و بافتم و بافتم 🏃🏃
تمام شد 🤚
و 

چه شاهکاری بود این لحظات 
تلخ و شیرین 🙃

اما

آخر......
همه ی این قالی چیزی جز 
 وجود { خدا ) 
در تک تک لحظه هایم را
نشان نمی‌داد