گاهی اوقات یک چیز کوچک یا اتفاقی ناچیز جرقه ای میشود تا آدم تمام درد های زندگیاش را یک جا گریه کند.
وقتی آدم به چیزی که میخواهد نمی رسد، زیاد دور نمیرود. همان حوالی پرسه میزند و به آشناترین چیز نزدیک به او، شبیه او چنگ میزند.
شخصیت من کمی عجیب است؛ از تنهایی لذت میبرم اما اجتماعی هم هستم، گاهی ساکت گاهی پرحرف گاهی مهربان، گاهی جدی، بعضی وقتها چیزهای بزرگ را میبخشم اما از برخی پیزهای کوچک نمیگذرم. گاهی جسور، گاهی خجالتیام درکم برای همه آسان نیست.