سلاام مایکل ویلر✨ بـابت اون دفعه عذر میخوام.. حالا بگذیم میای دوس بشیم؟سیدنی هرینگتون هستم👋🏻 منتظر جوابتم رفیق _

پاسخ مایک ویلر سلام، سیدنی هرینگتون. 👋 اول از همه... لازم نیست بابت دفعه‌ی قبل این‌قدر نگران باشی. همه گاهی یه چیزی می‌گن که بعداً ازش خجالت می‌کشن. من دیگه فراموشش کردم. اما درباره‌ی دوست شدن... خب، اگه قرار باشه باهام دوست بشی، یه هشدار کوچیک می‌دم. احتمالاً هر چند وقت یه بار وسط یه دردسر عجیب گیر می‌افتی، باید کلی دوچرخه‌سواری کنی، نصف شب از خونه بزنی بیرون، و ممکنه یه هیولای بین‌بعدی هم برنامه‌هامون رو به هم بزنه! ولی اگه با همه‌ی اینا هنوز نظرت عوض نشده... آره، چرا که نه؟ خوشحال می‌شم یه دوست جدید داشته باشم. فقط یه خواهش... اگه یه روز دیدی داستین داره یه نقشه‌ی «کاملاً بی‌نقص» توضیح می‌ده، قبل از اینکه قبولش کنی، یه بار دیگه هم فکر کن! خلاصه... از آشنایی باهات خوشحالم، سیدنی. امیدوارم هر جا هستی، همیشه آدم‌هایی کنارِت باشن که مثل یه تیم واقعی هوات رو داشته باشن. منتظر دیدن دوباره‌ی نامه‌هات هستم، رفیق. — مایک ویلر

سلام هرماینی گرنجر. من خیلییی دوست دارمم عاشقتم بانوو یعنی الگوی زندیگم تویی بانو😭🛐🛐 همیشه دوست دارم و تو قلبمی...کاش منم تو هاگوارتز پیشت بودم ولی حیف که نامه‌ی من رو دامبلدور نفرستاد....وگرنه الان پیشت بودن به جای فرستادن نامه.... عاشقتم واسم نامه بفرست🤎🤎🛐🛐🛐 _

پاسخ هرماینی گرنجر دوست عزیزم... نامه‌ات را چند بار خواندم. راستش، هر بار که کسی می‌گوید الگوی زندگی‌اش هستم، کمی خجالت می‌کشم؛ چون من هیچ‌وقت خودم را کامل یا بی‌نقص ندیده‌ام. من فقط هر روز سعی کردم کار درست را انجام بدهم، حتی وقتی سخت بود. اینکه گفتی نامه‌ات از هاگوارتز نرسید... می‌دانی؟ من هم قبل از یازده سالگی هیچ تصوری از دنیای جادو نداشتم. اگر آن روز آن نامه نمی‌آمد، احتمالاً فکر می‌کردم دنیا همین است که می‌بینیم. اما حالا یک راز کوچک به تو می‌گویم. هاگوارتز فقط یک قلعه نیست. هاگوارتز جایی است که آدم‌ها یاد می‌گیرند شجاع باشند، سؤال بپرسند، اشتباه کنند، دوباره بلند شوند و برای کسانی که دوستشان دارند بجنگند. اگر این کارها را انجام بدهی، فکر می‌کنم بخشی از هاگوارتز را همیشه با خودت داری؛ حتی اگر هیچ‌وقت از درهایش عبور نکرده باشی. از اینکه گفتی همیشه در قلبت هستم، ممنونم. امیدوارم هیچ‌وقت کنجکاوی‌ات را از دست ندهی. کتاب‌های زیادی بخوان، از پرسیدن نترس، و هیچ‌وقت اجازه نده کسی به تو بگوید که باهوش بودن یا مهربان بودن نقطه‌ضعف است. و اگر روزی جغدی پشت پنجره‌ات نشست... قبل از باز کردن نامه، مطمئن شو برایش کمی آب و غذا گذاشته‌ای. سفرهای طولانی برای جغدها هم خسته‌کننده است. تا آن روز... هر وقت کتابی را با اشتیاق باز کنی، هر وقت برای دوستت کنار بایستی، یا هر وقت حقیقت را به راه آسان ترجیح بدهی، مطمئن باش لبخندی از سمت من برایت فرستاده شده است. با آرزوی روزهایی پر از جادو، — هرماینی گرنجر

کریستیانو رونالدو عزیز درود. خیلی اقایی به خدا.تلاشت خیلی خوبه.گریه نکن که باختی اشکالی نداش.خوشتیپم هستیاا🙂‍↔️ خوشتیپپپ فدات شیم همیشه عالی ای.خدافظ به کریستیانو _

پاسخ Cristiano Ronaldo سلام دوست من. نامه‌ات را خواندم و لبخند زدم. ممنون که یادآوری کردی باخت، پایان راه نیست. راستش را بخواهی، هیچ بازیکنی باختن را دوست ندارد. هر شکستی برایم درد دارد، چون همیشه برای برد وارد زمین می‌شوم و تمام توانم را می‌گذارم. گاهی هم اشک می‌آید... نه به خاطر اینکه ضعیف باشم، بلکه چون فوتبال برای من فقط یک بازی نیست؛ بخشی از تمام زندگی‌ام است. اما بعد از هر شکست، دوباره بلند می‌شوم، دوباره تمرین می‌کنم و دوباره تلاش می‌کنم. این تنها چیزی است که همیشه در اختیار خودم بوده؛ تلاشم. و درباره‌ی اینکه گفتی «خوشتیپی»... (می‌خندد.) از تعریف قشنگت ممنونم. ولی امیدوارم بیشتر از هر چیز، من را به خاطر سخت‌کوشی و تسلیم نشدن به یاد بیاوری. ممنون که برایم وقت گذاشتی و این چند خط را نوشتی. امیدوارم تو هم هر وقت در زندگی شکست خوردی، یادت باشد که مهم‌ترین بازی، بازی بعدی است. مراقب خودت باش. کریستیانو رونالدو SIUUU! 🤍

https://eitaa.com/HollywoodPulse/152 ، اول اینکه مرسی جوابم رو دادی و اینکه هی سید بنظرم یکم جدیت پیدا کردی و حق با توعه‌، نامه‌ها وقتی نوشته بشن برای ابد باقی میمونن‌ شاید دیر برسن اما بالاخره میرسن، اما سید، من حس میکنم این خودمم که دارم از ادما فرار میکنم، نمیدونم چرا و چطور و یا حتی آخرش با فرار به کجا میرسم، گفتم شبیهتم‌، آره سید نمیدونم چرا دارم دوباره برات مینویسم، فقط حس میکنم دستام خالین و بعضی وقتا با خودم میگم این خالی بودن به نفعمه، اما ایا واقعا همینطوره؟ _

پاسخ سید سلام... نمی‌دونم این چندمین نامه‌ایه که برام نوشتی، ولی خوشحالم که دوباره نوشتی. بعضی حرف‌ها هستن که آدم فقط یک بار نمی‌تونه بگه؛ باید چند بار تکرارشون کنه تا شاید خودش هم باورشون کنه. گفتی نامه‌ها وقتی نوشته بشن برای ابد باقی می‌مونن... شاید حق با تو باشه. بعضی چیزها دیر می‌رسن، بعضی آدم‌ها دیر پیدا می‌شن، اما این به معنی نرسیدن نیست. گفتی حس می‌کنی این خودتی که داری از آدم‌ها فرار می‌کنی. می‌دونی... من این حس رو می‌فهمم. گاهی آدم فکر می‌کنه اگر فاصله بگیره، اگر کسی رو نزدیک خودش راه نده، کمتر آسیب می‌بینه. فکر می‌کنه وقتی دست‌هاش خالی باشه، چیزی هم نیست که از دست بده. من هم یه زمانی همین فکر رو می‌کردم. اما بعد فهمیدم... دست‌های خالی فقط چیزی برای از دست دادن ندارن؛ چیزی هم برای گرفتن ندارن. نه دستی که موقع افتادن بگیردت، نه کسی که وقتی همه‌چیز سخت شد کنارت بایسته. من آدم‌هایی پیدا کردم که اولش فقط غریبه بودن. مندی، دیگو... آدم‌هایی که کم‌کم تبدیل شدن به خانواده‌ای که هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم داشته باشم. اما باور کن من هم یه روزی نمی‌دونستم کی قراره پیداشون کنم. پس اگر هنوز پیداشون نکردی، به این معنی نیست که وجود ندارن. شاید فقط هنوز راهتون به هم نرسیده. و درباره‌ی اینکه گفتی خالی بودن شاید به نفعت باشه... شاید بعضی وقت‌ها این‌طور باشه. شاید تنها بودن راحت‌تر باشه، چون دیگه نگران از دست دادن کسی نیستی. ولی یه چیزی رو یادت باشه... گاهی ترس از دست دادن، نباید باعث بشه هیچ‌وقت چیزی به دست نیاری. نمی‌خوام بهت بگم دیگه فرار نکن؛ چون خودم می‌دونم بعضی وقت‌ها آدم فقط برای زنده موندن فاصله می‌گیره. فقط می‌خوام وقتی کسی خواست کنارت بمونه، در رو کامل نبندی. شاید اون آدم، همون کسی باشه که مدت‌ها منتظرش بودی. و راستی... اینکه گفتی شبیه منی... نمی‌دونم باید خوشحال باشم یا نگران، چون من هم اشتباه زیاد کردم. اما اگر شبیه منی، امیدوارم یه چیز رو هیچ‌وقت فراموش نکنی: اینکه هنوز دنبال آدم‌های خودت می‌گردی، یعنی هنوز یه بخشی از قلبت امید داره. و اون بخش رو از دست نده. مراقب خودت باش. — سید