━━━•️❀•━━ق✐ل✐م━━•️❀•️━━━
دیربازی است که مدرسه بیمار است
مدرسه تب کرده، تبی واگیر. خیلی زود هم سرایت کرده؛ شاید من هم گرفته باشم. اما احتمالاً این‌قدر نرم آمده که نفهمیدم یا چون طولانی شده، به آن عادت کرده‌ام. عادت هم خودش دردی است؛ خیلی موذی است. راهروی مدرسه هم تب گرفته است. دانش‌آموزان هم؛ آن‌ها مدتی است که زیرآبی، طعن و کنایه را بر در و دیوار و حیاط مدرسه سرفه می‌کنند و درس و حرمت را پای گل‌ها و درخت‌ها تف می‌کنند. بیشتر مواقع هم تبشان بالا می‌رود و در خانه می‌مانند و کلاس تعطیل می‌شود.
ویروس، دانش‌آموزان را خیلی ضعیف کرده است. دکتر می‌گوید: «بهتر است استراحت کنند تا زیاد به آن‌ها فشار نیاید؛ مخصوصاً که از نسل آلفا هستند و بسیار لطیف‌اند و حساس.» البته دکتر نمی‌داند که بچه‌ها فقط با قرصِ «نمره» و «آموزشِ بی‌عمق» تبشان پایین می‌آید و حالشان خوب می‌شود!معلم‌ها هم یکی سردردِ بدبینی و کینه گرفته و مدام مچ‌گیری می‌کند و فضا را می‌پاید. یکی هم گلویش عجیب می‌سوزد و زخمِ زبان می‌زند و دیگری غیبت را عطسه می‌کند؛ ولی در حضور، چای تعارف می‌کند. چای برای سرماخوردگی خیلی خوب است!بعضی‌ها هم نقابِ دورویی زده‌اند تا سرما به سرشان نخورد. بعضی لباسِ کلفتِ غرور را به تن کرده‌اند تا مبادا ویروس وارد حریمشان شود و نظم و متانتشان به هم بخورد.
بعضی هم بیشتر احتیاط می‌کنند؛ آن‌ها معمولاً ماسکِ دروغ و ریا بر چهره دارند و مواظب‌اند که میکروب بینِ هم‌نوعانشان پخش نشود و اگر هم می‌شود، پنهانی باشد. عده‌ای نیز در برابر این آفت، صبر پیشه کرده‌اند و آن را امری طبیعی می‌دانند یا بر آن‌اند که وظیفه‌ی مسئولان و کادر اجرایی است که درمان کنند؛ اما این ویروس حالا‌حالاها نمی‌رود. خیلی سمج و قوی است. ماسک هم که بزنیم، پچ‌پچ‌ها زیر‌‌زیرکی و بی‌صدا عطسه می‌کنند و تمسخر، راه خنده را برای خودش باز می‌کند. صداقت، مدت‌هاست که گوشه‌ٔ بیمارستان خوابیده و توانی ندارد. منفعت و زرنگی هم تبخال لبِ حساس مدرسه شده‌اند؛ لبی که سال‌هاست عفونی شده است و عود کرده.
ویروس حتی در حیاط و پای درخت‌های مدرسه هم پخش شده. حتی سطل آشغال و موش‌های مدرسه هم گرفتار شده‌اند. باید همه‌چیز ضدعفونی شود؛ فکر، زمین، آب، دفتر، راهرو، طبقه‌ی بالا هم. تا بیماری عود نکرده است، باید واکسینه شوند. نکند مثل بیماریِ «کوری» به همه سرایت کند! اما من باید خیلی هوشیار باشم. اول مهر که مدرسه باز می‌شود، اول از هر چیز باید فکرم را واکسینه کنم؛ جسمم را هم همین‌طور. باید به روحم سرم بزنم؛ خودم را ضدعفونی کنم. امکان دارد دوباره بگیرم. مدرسه بدجوری تب کرده است؛ کسی هم کاری نمی‌کند. البته گاهی افرادی موقتاً اقدامی می‌کنند؛ اما زمانی که تبِ خودشان از چهل گذشته باشد!
خدیجه حسنی✍
#جستارکده
┄┅═✧❁🕊🇮🇷🕊❁✧═┅┄
🔰مرکز نویسندگی دفتر هنر سازمان بسیج فرهنگیان
ایتا | بله
━━━•️❀•━━ق✐ل✐م━━•️❀•️━━━
زنگ انتظار 🛎
#نوشتن_محاوره‌ای_بی‌قاعده_نیست
#آموزش‌کده
━━━•️❀•━━ق✐ل✐م━━•️❀•️━━━
نوشتن محاوره‌ای بی‌قاعده نیست!
گاهی فکر می‌کنیم نوشتن به زبان محاوره یعنی هرچه به ذهنمان آمد، همان را بنویسیم؛ اما واقعیت این است که نوشتن محاوره‌ای هم قواعد خودش را دارد.
مثلاً «می‌گذارم» را وقتی محاوره می‌نویسیم، باید بنویسیم «می‌ذارم»، نه «می‌زارم»؛ چون می‌زارم معنای چیزی را جایی گذاشتن نمی‌دهد.
«می‌خواهم» هم در محاوره می‌شود «می‌خوام»، نه «می‌خام»؛ چون این فعل از «خواستن» می‌آید و در نوشتار محاوره‌ای، حفظ ریشه‌ی واژه اهمیت دارد.
پس اگر قرار است محاوره بنویسیم، بهتر است آن را هم درست و قاعده‌مند بنویسیم.
امید کرمی✍
#آموزش‌کده
┄┅═✧❁🕊🇮🇷🕊❁✧═┅┄
🔰مرکز نویسندگی دفتر هنر سازمان بسیج فرهنگیان
ایتا | بله
━━━•️❀•━━ق✐ل✐م━━•️❀•️━━━
زنگ انتظار 🛎
#جنوب_همسایه_نخواد
#ادبی‌کده
زمان:
حجم:
2.8M
کمیک جنگ زمان.pdf
حجم:
6.7M