🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺 و بهار، رخصت پیروزی است و فریاد ندای حق... ماهنامه🛎 🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺🔺

ستاره‌های کوچولو در آغوش حلما یکی بود، یکی نبود. غیر از خدای بچه‌ها ، هیچ کس نبود یک دختر کوچولوی مهربان بود به نام حلما. حلما چشم‌های خیلی قشنگی داشت، مثل دو تا مهتاب کوچک. حلما، یک خانه‌ی گرم و نرم داشت. در خانه‌ی حلما، صدای خنده‌های قشنگ پدر و مادر بود. صدای بوسه‌های گرم و صدای بازی کردن با برادر کوچک بود. همه در آن خانه، مثل یک بغلِ بزرگ و گرم، حلما را در بر گرفته بودند. اما یک شب، آسمان کمی صدا کرد... مثل صدای رعد و برقِ دوردست. و بعد، ستاره‌های آسمان کمی تکان خوردند. حالا حلما، وقتی به آسمان نگاه می‌کند، می‌بیند که پدر، مادر، برادر و آن عزیزانِ مهربان، به جای ماندن در اتاق، به آسمان رفته‌اند تا تبدیل به ستاره‌های کوچک شوند. آن‌ها حالا خیلی نزدیک هستند. آن‌ها در نورِ ماه، در پروازِ پرنده‌ها و در گرمایِ آفتاب، هستند. آن‌ها مثل یک «سدِ بزرگِ مهربانی» دور تا دورِ حلما را گرفته‌اند. آن‌ها همیشه نگاهش می‌کنند، مثل فرشته‌های کوچولو. وقتی حلما می‌خوابد، ستاره‌ها بالای سرش می‌آیند و می‌گویند: «ما اینجا هستیم، حلما جان... ما همیشه در نورِ چشم‌های تو هستیم.» حتی وقتی باد می‌وزد، حلما می‌دانست که این صدای خنده ستاره‌هاست که می‌گوید: «تو خیلی قوی هستی، تو مثل یک گلِ زیبا هستی که از دلِ خاک سبز می‌شود.» حلما، تو تنها نیستی. تو در آغوشِ نور هستی. تو در آغوشِ عشق هستی. و ستاره‌ها، همیشه و همیشه، مراقبِ خواب‌های شیرین تو هستند. --- وَجَعَلْنَا مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْنَاهُمْ فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ از پيش‌روى آنان سدى و از پشت سرشان [نيز] سدى قرار داده‌ايم و آنها را در پوشش قرار داده‌ايم، از اين رو آنها نمى‌بينند. حمیده ابدالی ✍ #ماهنامه 🔰مرکز نویسندگی دفتر هنر سازمان بسیج فرهنگیان ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ 🖇 ble.ir/join/HskpJev8bb 🖇 https://eitaa.com/Homanevesht

آیا گمان می‌بردی روزی معجزه را در خیابان ببینی همان خیابان که چندی پیش میدان جولان نانجیبان بود گمان می‌بردی که روزی نه چندان دور خیابان محل عروج به آسمان‌ها می‌شود که تصور می‌کرد که شبی ملائک از آسمان به زمین آیند و بالْ فرش زمینیان کنند از شکوه این اصالت گوییا تمام اهل جهان انگشت حسرت به دهان گرفته‌اند ازین مردم گمان می‌بردی همان ایران و ایرانی که در تنگنای تحریم در خاموشی رسانه است چنان عزیز عالمیان شود که همه اهل عالم از شرق تا غرب پرچم سه رنگش را برافرازند و تکریمش کنند که گمان می‌برد این عزت را بلاشک که هرکه را خدا عزیز کند هیچکس نتواند خارش کند.. سکینه ذاکری ✍ #ماهنامه 🔰مرکز نویسندگی دفتر هنر سازمان بسیج فرهنگیان ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ 🖇 ble.ir/join/HskpJev8bb 🖇 https://eitaa.com/Homanevesht

وقت دیدار فرا رسیده است. سراسر وجودمان از درد می‌سوزد. قلبمان آتش گرفته است. جان ما را ستاندید! آری، جان ما بود. اما این‌گونه نخواهد شد که پنداشتید! سالیان دراز، پای بر گلوی ما فشردید. نفَس‌مان را می‌خواهید؛ می‌دانم! می‌خواهید ایران را بزدایید. اما اگر هشت سال دفاع مقدس را به یاد داشتید، چنین خطایی نمی‌کردید. بر پیکر ایران زخم زدید. مردم ایران را به جان هم انداختید. چه می‌خواهید؟ مقاومت ما را؟ ما ایرانی هستیم. ما ملت امام حسین (ع) هستیم. ما ملت شهادتیم خطا کردید که با گرفتن جان ما، گمان کردید نفس‌مان را نیز خواهید گرفت. این نظام و این انقلاب فراتر از این سخنان است. خدای روح‌الله (ره) کنار ماست. خدای شن‌های طبس کنار ماست. خدای خرمشهر کنار ماست. خدای شب محاصره‌ی بچه‌های کمیل کنار ماست. کمی بیندیشید؛ چرا پیروز نمی‌شوید؟ چنین باوری هرگز تحقق نخواهد یافت. امسال را برای ما به خاک و خون کشیدید، اما اشتباه کردید! وجود شما دیگر هرگز به این خاک پاک باز نخواهد گشت. مطمئن باشید این‌بار عاشورایی مبارزه خواهیم کرد. در اسلامِ نابِ محمدی (ص) تماشاچی نخواهیم داشت؛ یا در صفِ حسینِ زمان ایستاده‌ای، و یا در کنارِ شمرِ زمان. می‌دانم شکست خوردن از ایران برایتان بسیار سخت است؛ ابرقدرت بودید! می‌دانم بسیاری از به‌اصطلاح هموطنان ما نیز منتظر شما بودند. سخت است؛ هر کاری می‌کنید، نتیجه نمی‌دهد. هر جنایتی که از دست‌تان برمی‌آمد، از این خاک پاک دریغ نکردید. حال بشنوید! در کنارِ سید مجتبی (حفظه الله) حرکت خواهیم کرد. سخت است؛ ایران در مقابل شما ایستاده است. شما عادت دارید همه‌ی سرزمین‌ها، سرزمینِ خودتان باشد؛ بدعادت شده‌اید. یاد خواهید گرفت؛ نگران نباشید! ایران است؛ سرزمینِ مقاومت‌ها. سرزمینِ آریوبرزن‌ها. سرزمینِ میرزاکوچک‌خان جنگلی. سرزمینِ رئیس‌علی دلواری. سرزمینِ سلیمانی و سلیمانی‌ها. که از شنیدن نامش، وحشتی به تن‌تان می‌افتد؛ آن‌سَرش ناپیداست. اشتباه کردید! ایران، کشورِ مهدی (عج) است. موعد نزدیک است. وقتِ دیدار است. عید است. مائده براتی✍ #ماهنامه 🔰مرکز نویسندگی دفتر هنر سازمان بسیج فرهنگیان ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ 🖇 ble.ir/join/HskpJev8bb 🖇 https://eitaa.com/Homanevesht

💠شعارهای معلمانه جهت حضور در میدان و پارچه‌نویسی 🔺از مدرسه تا کفِ میدان / تربیت آمده به میدان 🔺فریادِ معلم، فریادِ حق است / سکوتِ او، مایهٔ ننگ است 🔺وطن سرایِ تربیت است / به پیش ای معلمِ میدان‌دار! 🔺مدرسه، تمرینِ اتحاد است / تربیت، در جنگ، مراد است 🔺جهان مبهوتِ قدرتِ ایران است / این سلطه، از تربیت و ایمان است 🔺جهاد در عرصه تربیت عین میدون جنگه / خلاصه که معلم، وقت نبرده 🔺در فرهنگِ ایران، ذلت نیابد راه / با خصمِ ظالم، ایرانی جوید فتح و جاه 🔺معلم، علم برگیر، شو چون علمدار / به انتظارِ تو، میناب نشسته بیدار 🔺ای افسرِ سپاه پیشرفت، درسِ وحدت بده / ای فرمانده کلاس، درسِ عزت بده 🔺میدان، کلاسِ درسِ ماست / مقاومت، سرفصلِ ماست 🔺انتقام، طرحِ درسِ ماست / با ظلم، نبرد، حرفِ ماست 🔺ملت شهادت، این مکتب ماست / مشت گره‌کرده یادگار رهبرِ ماست 🔺معلم، بهرِ تبیین، رزم‌پوش شو / زِ اقتدارِ میهن، با شور و هوش شو 🔺آموزش و پرورش، پیشه ما / خاک و وطن، خطِ قرمز ما 🔺معلم، سربازِ فرهنگ است / همیشه، آمادهٔ جنگ است 🔺ایستادگی، قانونِ کلاسِ ماست / افسارِ جنگ، در دستِ ماست شما هم شعارهای معلمانه خود را برای ما ارسال کنید: @writing_team_1405 ⭕️ انتشار همراه لینک کانال 🔰مرکز نویسندگی دفتر هنر سازمان بسیج فرهنگیان ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ 🖇 ble.ir/join/HskpJev8bb 🖇 https://eitaa.com/Homanevesht

🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿 و بعضی روایت‌ها غم‌زدا اند... زنگ روایت🛎 🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿

ماشین‌ها هفتم فروردین است. امشب برای راهپیمایی خودرویی شال و کلاه کرده‌ایم. این شب‌ها ماشین‌های توی خیابان‌ها عجب تقدیری دارند. دست روزگار دست آدم‌هایی را روی فرمانشان گذاشته که در این زمانه به خاطر وطن پا روی گاز و ترمزشان می‌گذارند. شاید روزی برای سفر و گشت‌و‌گذار توی ایرانمان و چیزهای دیگر، آن‌ها را خریده‌اند. اما حالا حتی ماشین‌ها هم مأمور هستند از خیابان‌های وطن محافظت کنند. از فکر اینکه عمری به پراید گفتیم ارابه‌ی مرگ و حالا تعداد زیادی از همین‌ پرایدها در خیابان‌ها میدان‌داری می‌کنند خنده‌ام می‌گیرد. پرایدهایی که شاید برخلاف خیلی از ماشین‌های مدل‌بالای غایب، عاقبت بخیر به حساب می‌آیند! دارم با خودم فکر می‌کنم که یک خودروی بی‌جان می‌تواند به چه کمالاتی برسد! گویا یک‌ ماشین هم نهایت و غایتی دارد. اصلاً انگار عبادت این ماشین‌ها همین است! توی هر خیابانی که با خوش‌رکابمان داخل می‌شویم، ماشین‌های پرچم به دوش می‌جوشند و می‌خروشند. تا یک جایی با یک دسته از آن‌ها همراه و هم‌کاروانی هستیم و یک مرتبه می‌بینیم از آن کاروان به کاروان دیگری ملحق شده‌ایم! نقطه‌ی وصل و وصال ماشین‌ها هم شکوه خاصی به آن‌ها می‌دهد. برای هم چشمک می‌زنند و با پرچم‌هایشان به هم سلام می‌کنند! همه جور ماشینی در این معرکه چرخ به میدان گذاشته! از پیکان و پراید گرفته تا ماشین‌های آنچنانی! و حتی تاکسی‌ و مینی‌بوس. در این گشت‌زنی‌ها چشمم به پیکان سفیدی می‌افتد که نشان می‌دهد دود از کنده بلند می‌شود! پیکان است اما حامل موشک فتاح! توی دلم دست‌ مریزادی به این خلاقیت، روحیه، انرژی و حوصله‌ی صاحب پیکان می‌گویم و بعد هم این هنرش را توی دوربین گوشی‌ام می‌نشانم. انگار که توی پشت ماکت موشک، لامپی کار گذاشته که روشن است. حتی برای موشکش پایه‌های نگهدارنده هم درست کرده‌است. بنری به تن موشک کرده که رویش نام آن را که فتاح باشد نشان می‌دهد و دنباله‌اش نوشته «ما ملت امام حسینیم» و جلوتر هم پرچم ایران کشیده که به آن ماکت هویت و معنا داده‌است. کنار موشک، پرچم ایران توی هوا تکان می‌خورد. روی سقف ماشین بلندگوهایی خوش‌نشسته‌اند تا احتمالاً موشک را با نوای حماسی آقایان مداح گرم کنند و به هوا بفرستند! راستش از اینکه راهپیمایی خودرویی ارتباط آدم‌ها با هم را محدود می‌کند خوشم نمی‌آید. گرچه باید اعتراف کنم پرواز پرچم‌هایی که از داخل خودروهای ریسه شده در خیابان‌ها بیرون می‌آیند و پخش شدن صدای مداح‌ها که برای این روزها می‌خوانند خیلی جذاب و دیدنی است. مزیت دیگر راهپیمایی خودرویی خسته نشدن پاهای کوچک بچه‌های کم سن‌وسال و حتی گاهی چرت زدنشان در این غوغاست که واقعاً به آن‌ها و خانواده‌هایشان می‌چسبد! احتمالاً بعضی از پدربزرگ و مادربزرگ‌ها، مادران باردار و یا مادران نوزادان نورسیده‌ که مراقبت ویژه لازم دارند و مادرانشان پای راه رفتن‌های طولانی ندارند از این دسته‌روی خودرویی استقبال کنند. و این یعنی فرصتی برای حضور در میدان خیابان و وطن‌داری برای همه. تن ماشین‌هایتان سلامت، باکشان پر، چرخ‌هایشان در مسیر حق چرخان، بوق پیروزیشان کوک و رویشان در این جهاد سفید بادا. فائزه فداکار✍ #روایت 🔰مرکز نویسندگی دفتر هنر سازمان بسیج فرهنگیان ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ 🖇 ble.ir/join/HskpJev8bb 🖇 https://eitaa.com/Homanevesht

از وقتی شنیدم که در بجنورد هم قرار است شب‌ها به تجمعات برویم دل توی دلم نبود. خوشحال بودم که حداقل چند روزی که مهمان بجنورد هستم ادای فریضه می‌کنم. ساعت حدود هشت شب راه افتادیم. داخل اتوبوس کنجکاو و سراسر علامت سوال که آیا تجمعات در بجنورد هم مانند شیروان برگزار می‌شود یا متفاوت است! فاصله جایی که پیاده شدیم تا رسیدن به میدان شهید را شعار دادیم و در تمام طول مسیر، باری دیگر پیاده‌روی اربعین در قالب کوچکتری برایم تداعی شد. بوی اسپند با دود آتشی که روشن کرده‌بودند در هوا پیچیده‌بود و چاشنی آن صدای مداحی‌ای بود که از هر موکب پخش می‌شد. تعدادی از موکب‌ها از طرف هلال احمر، فشارخون مردم را می‌گرفتند‌. کار جالبی که جاهای دیگر کمتر دیده بودم. تازه به جمع متجمعان پیوسته بودیم که چشمم به آن مرد خورد. مردی که با عصا و یک پا به جمع پیوسته‌بود. در دلم به او احسنت گفتم و از اینکه بهانه‌ای برای آمدن به تجمعات بیاورم جا داشت عرق شرم بر پیشانی من بنشیند. مشغول شعار دادن و تماشای جمعیت بودم که آمدن کربلایی نریمان پناهی، پیرغلام اهل بیت هم ضیافت متجمعان وطنی و حسینی را کامل کرد. و آن نوای معروف! ریان بن شبیب در فضا طنین‌انداز شد. ذکر حسین، مدت‌ها بود بر لبانم نیامده بود. ذکر اباعبدالله مانند اکسیری بر قلب من نشست و مانند مرده‌ای که زنده می‌شود جانی دوباره یافتم. ذکر غریبی آقا.. غریبی آقایی که بعد از گذشت هزاروچهارصد سال‌ و با دُزی پایین‌تر دوباره تکرار شد. آخر کوفیان آقایمان را تنها گذاشتند. اما... مگر ما می‌گذاریم علی تنها بماند؟! چندشب پیش جناب مداح می‌گفت مگر ما مردیم که پیکر آقایمان روی زمین بماند؟ راست می‌گفت. ما نمی‌گذاریم. اما کاش مرده بودیم و روضه گودال قتلگاه را هرگز نمی‌شنیدیم. کاش.. ما نمی‌گذاریم به شهادت آقایمان بخندند و هلهله‌ی شادی سر دهند. محبوبه‌رجبیان ✍ #روایت 🔰مرکز نویسندگی دفتر هنر سازمان بسیج فرهنگیان ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ 🖇 ble.ir/join/HskpJev8bb 🖇 https://eitaa.com/Homanevesht