لطفا نوشته ام رو با دقت* و تا آخر* بخونيد...

چرا ما انسان ها اينقدر عجيبيم ؟؟؟

چرا کودكان همش مى خواهند بزرگ شوند؟ چرا دوست دارند اداى آدم بزرگ ها را در بياورند ؟ چرا وقتى از کودکى ميپرسى که چند سالته ، يك سال بيشتر از سن واقعى اش را مى گويد ...؟ چرا قدر حالِشان را نمى دانند و انتظار آينده را مى كشند ؟ آينده اى که حتى آمدنش را تضمين نکرده است ...

چرا بزرگ تر ها دوست دارند بازگردند به کودکى هايشان ؟ چرا مدام در حال خاطره بازى و در فکر روزگاران دور هستند؟ چرا وقتى از بزرگ سال ها مى پرسى چند سال دارى ، يا سن واقعى اش را نمى گويد يا يک سال كمتر مى گويد ؟ چرا مى خواهند خودشان را كمتر از سن واقعى شان نشان بدهند؟

چه رازى در اين انتظار ها و دلتنگى هاست ؟ چرا کودكان به انتظار آينده نشسته اند و بزرگ تر ها دلتنگ کودکى ها و گذشته ى شان هستند؟ چرا در حال زندگى نمى كنيم ؟؟؟ چرا يا در گذشته و خاطرات مان دست و پا مى زنيم يا در انتظار آينده ايم و بى قرارى مى كنيم زندگىِ در دنيا همين لحظات است ...

امـــــا يه نكته ى خييلى مهم وجود داره....* در لحظه زندگى كردن خيلى خوبه ولــى در عبادت كردن ، برنامه ريزى و هدف گذارى صدق نميكنه ! اينکه طرف عبادت(نماز و روزه و...) هاى قضا شده ى گذشته شو به جا نياره در لحظه زندگى کردن نــيـست ! يا براى سرنوشت نهاييش (لقاءالله) تلاش نكنه در لحظه زندگى كردم نيست! يا اينكه براى آينده تلاش، برنامه ريزى و هدف گذارى نكنه و بگه هرچه باداباد ، در لحظه زندگى كردن نيست ... و چيزى جز تنبلى نيست .

در واقع منظور از در لحظه زندگى كردن اين بود كه از فكر كردن به خاطرات خوب و بدِ گذشته دست بكش و خيلى هم درگير آينده و اتفاقات خوب و بدى كه قراره بيوفته نباش ولى از تلاش و هدف گذارى درست براى آينده و جبران كاستى ها و کم کارى هاى گذشته دست نکش و توكل كن برخدا و اميد تو از دست نده ...!

اى دِلـــگُـشاى ....

شبى خيال تو از دشت خواب من بُگذشت دگر به خواب نرفت اين دلِ خيال پَرست..(:

مادامی ك خود ما زیاد نشده باشیـم هر چیزی را زیاد کنیم ، کم می‌آوریم - استـاد صفایی‌ حائـری

شیرینی زندگی توی این دنیا مثــلِ موندگاری شیرینیِ لیموشیرینِ همونقدر مختصر و كوتاه ....*

🌱 امام رئوف ما محبت آقا به ما خاصّ است؛ آن‌قدر که طاقت دیدن اذیت‌ شدن‌مان را ندارد...