چرا بزرگ تر ها دوست دارند بازگردند به کودکى هايشان ؟ چرا مدام در حال خاطره بازى و در فکر روزگاران دور هستند؟ چرا وقتى از بزرگ سال ها مى پرسى چند سال دارى ، يا سن واقعى اش را نمى گويد يا يک سال كمتر مى گويد ؟ چرا مى خواهند خودشان را كمتر از سن واقعى شان نشان بدهند؟

چه رازى در اين انتظار ها و دلتنگى هاست ؟ چرا کودكان به انتظار آينده نشسته اند و بزرگ تر ها دلتنگ کودکى ها و گذشته ى شان هستند؟ چرا در حال زندگى نمى كنيم ؟؟؟ چرا يا در گذشته و خاطرات مان دست و پا مى زنيم يا در انتظار آينده ايم و بى قرارى مى كنيم زندگىِ در دنيا همين لحظات است ...

امـــــا يه نكته ى خييلى مهم وجود داره....* در لحظه زندگى كردن خيلى خوبه ولــى در عبادت كردن ، برنامه ريزى و هدف گذارى صدق نميكنه ! اينکه طرف عبادت(نماز و روزه و...) هاى قضا شده ى گذشته شو به جا نياره در لحظه زندگى کردن نــيـست ! يا براى سرنوشت نهاييش (لقاءالله) تلاش نكنه در لحظه زندگى كردم نيست! يا اينكه براى آينده تلاش، برنامه ريزى و هدف گذارى نكنه و بگه هرچه باداباد ، در لحظه زندگى كردن نيست ... و چيزى جز تنبلى نيست .

در واقع منظور از در لحظه زندگى كردن اين بود كه از فكر كردن به خاطرات خوب و بدِ گذشته دست بكش و خيلى هم درگير آينده و اتفاقات خوب و بدى كه قراره بيوفته نباش ولى از تلاش و هدف گذارى درست براى آينده و جبران كاستى ها و کم کارى هاى گذشته دست نکش و توكل كن برخدا و اميد تو از دست نده ...!

اى دِلـــگُـشاى ....

شبى خيال تو از دشت خواب من بُگذشت دگر به خواب نرفت اين دلِ خيال پَرست..(:

مادامی ك خود ما زیاد نشده باشیـم هر چیزی را زیاد کنیم ، کم می‌آوریم - استـاد صفایی‌ حائـری

شیرینی زندگی توی این دنیا مثــلِ موندگاری شیرینیِ لیموشیرینِ همونقدر مختصر و كوتاه ....*

🌱 امام رئوف ما محبت آقا به ما خاصّ است؛ آن‌قدر که طاقت دیدن اذیت‌ شدن‌مان را ندارد...

دلم يک کوه مى خواهد .... که من بر روى سنگى از آن بنشينم و فقط فكر كنم و فکر كنم به تمام چيز هايى كه شلوغى دنيا از فکركردن بهشان مرا بازداشت ....