و در آخَر تنهایی را انتخاب کرد...

هانول؛ کلمه‌ای که در نامِ خود، آسمان را حمل می‌کند، جایی برای روزهایی که از پشتِ ابرهایِ سنگین، تنها یک شکافِ نور می‌ماند. اینجا، من زیرِ همین سقفِ کوتاه، با دست‌هایی که به قرصِ ماه نمی‌رسند، آرزوهایم را به جایی می‌فرستم که هیچ‌کس نمی‌بیندش. در سکوتی که میانِ زمین و آسمان معلق است، نفس‌هایم را می‌شمارم تا ببینم چند تا از آنها، هنوز به بالایِ همین دیوارهایِ ساده می‌رسند.

وااای چه عکس نازیی😭 متنش هم خیلی قشنگ بودد ممنونممم