منتظر بودن اینطوریه که تو هربار میای که ببینی هست یا نیست؟ و میبینی نیست. و نیست. و واقعاً نیست. چطور میشه اینهمه نبودنهارو جبران کرد؟
باور کنید وجودی که شبیه به مجسمهس فقط رنج به دنبال داره. اینکه همهش ببینیشو واکنشی از جانبش دریافت نکنی.
از وقتی ناخونهام بلند شده، روند زندگیم کلاً مختل شده. واقعاً نمیفهمم خانمضال چطور زندگی میکنه. باید یهدور کلاس "زندگی با ناخونهای سیسانتی" برم پیشش. فایده نداره.
شاید بگید چرا پیش خانمضال؟ که باید بگم از خودشون بپرسید که چرا. ناتوانم در توصیفش.
به مامان میگم چرا آینه اتاقم اینجوریه؟ خیلی زشت نشون میده آدمو. میگن وقتی خودت زشتی میخوای چیزی غیر از این نشون بده؟ حقیقتاً رفیقِ بیکلک، مادر:)))