ɪʀᴀɴ ʙᴀɴᴏ| ایران بآنو
وَطَن عِشق مَن. هَموَطنَ جانِ مَن. وَطَن روحِ مَن، عِزّوایمانِ مَن.
ɪʀᴀɴ ʙᴀɴᴏ| ایران بآنو
ایران از پای نمیافتد، میتپد.
و چون ققنوس از خاکستر خود
برمیخیزد.
ɪʀᴀɴ ʙᴀɴᴏ| ایران بآنو
پس چه شد آن خانه ها هر گلی اَز باغ ها زیرِ خلوار خاک ها لاله های بی جان لـالـه هـایِ ایــران”
« شعر از پریا »