من اصلاً آدمِ صبوری نبودم .. صبور در رنج نه ، صبور در کار ! از صبحونه خوردن قبلِ رفتن به مدرسه متنفر بودم چون معتقد بودم اتلاف وقته .. وقتی میدیدم بقیه آرایشای خیلی غلیظ برای یه امتحان ساده داشتن تعجب میکردم و میگفتم چه صبر و حوصله‌ای دارن .. آسانسور اگه طبقه همکف نباشه ، حتی اگه ۱۰ طبقه باشه با پله میرم ! اگه تاکسی نباشه ایرپاد میزنم و پیاده میرم .. موقعِ سفر ، از الکی وقت تلف کردن بدم میاد .. اینکه همش بخاطرِ چیزای مزخرف تویِ راه بمونم و مقصد اصلی برام کسل کننده بشه .. میبینی ؟ من صبور نیستم اما هربار از خودم پرسیدم چطور برایِ تو ، هم صبور بودم ؟ هم منتظر ؟

معده عزیزم چرا هر اتفاقی میوفته تو اول واکنش نشون میدی ، آخه به تو چه اروم بگیر لامصبببب .

ولی ادم یهو غریبه نمیشه ، بعد از تموم دفعاتی که ازتون ناراحت شد و اجازه دادید ناراحت بمونه غریبه میشه (:

دنبال من که نه، ولی دنبال جایگاهی که پیش من داشتی خیلی باید بگردی:/

چی میفهمن‌مردم ؟!(:

همه چیز این آدم بودی . .

من کِه زندگیم واست سوخِت . . :))

‐

+روانشناس: مریض‌های واقعی پیش ما نمیان کسانی که پیش ما میان قربانیانشون هستن..!

‐

ميدونَم ديگه خرابش كردنوِ وميدونم شبيَه بآورام ني .

‐