*

کلمات نجات‌دهنده‌اند. زهرِ اتفاقات را می‌گیرند، و در خود حل‌شان می‌کنند. ‌آدم‌همان‌طور که به هوا نیاز دارد‌نیازمندِ پیدا کردن کلمه‌ است، نفَسش که تنگ شد، باید به‌اعماقِ قلبش‌سر بزند و پنهان‌ ‌ترین کلمات را بیابد و آن‌ها را‌ بنویسد تا نجات پیدا کند.

هزار مرتبه از ریشه، ریشه‌کن شده‌ام؛ اگر که خم نشده‌ام چون تو استخوان منی.

آدم‌ها همین‌اند، ناامید کننده.

با خنده گفت: «غمِ کوچیك رو تبدیل به غمِ بزرگ نکن.» همان لحظه که موج‌های کوچیك غمِ خودشان را بی‌هدف به دیواره‌هایِ قلبم می‌کوبیدند.

من‌ و هیولای سردرگمی.