هدایت شده از خانۀانتهایخیابان۲۴۵؛
که مازندران شهر ما یاد باد
همیشه بر و بومش آباد باد
که در بوستانش همیشه گلست
به کوه اندرون لاله و سنبلست
هوا خوشگوار و زمین پرنگار
نه گرم و نه سرد و همیشه بهار
نوازنده بلبل به باغ اندرون
گرازنده آهو به راغ اندرون
همیشه بیاساید از خفت و خوی
همه ساله هرجای رنگست و بوی
گلابست گویی به جویش روان
همی شاد گردد ز بویش روان
دی و بهمن و آذر و فرودین
همیشه پر از لاله بینی زمین..
- فردوسی
چهاردهم آبان، روز مازندران. 💘
چه کنم با غم خویش؟
گه گهی بغضِ دلم میترکد..
دل تنگم زعطش میسوزد(:
شانه ای میخواهم؛
که گذارم سر خود بر رویش
و کنم گریه که شاید کمی آرام شوم..!