با سعدی شیراز(۲):
"سعدی و شایسته گزینی"
سید حسن موسوی چلک
مددکار اجتماعی
یکی از راه های موفقیت در هر جامعه ای و افزایش بهره وری و رضایت مندی به کار گیری افراد مناسب برای هرکار و مسوولیتی است.تاملی بر مباحث مطرح شده نشان می دهد که یکی از نگرانی های موجود کم توجهی به انتخاب شایستگان است که طبیعتا از جمله پیامدهای آن افزایش نارضایتی، کاهش سرمایه اجتماعی، خارج از کنترل شدن امور، و... می باشد." سعدی" شاعر نامی ایران عزیز نیز این موضوع را اینگونه مورد توجه قرار داده است:
به خردان مفرمای کار درشت
که سندان نشاید شکستن به مشت
رعیت نوازی و سرلشگری
نه کاری است بازیچه سرسری
نخواهی که ضایع شود روزگار
به ناکار دیده مفرمای کار
به امید نهادینه شدن هر چه بیشتر شایسته گزینی در جامعه.
دعای مادر و پدر بدرقه زندگی تان.انشاء ا...
با سعدی شیراز(۳):
"سعدی، مددکاری اجتماعی و پذیرش"
سیدحسن موسوی چلک
مددکار اجتماعی
یکی از نکاتی که از روز اول ورودم به رشته مددکاری اجتماعی می شنیدم اصول مددکاری اجتماعی بود که ا جمله این اصول"پذیرش" و " رابطه حرفه ای" بود. داشتن" روی خوش" برای نشان دادن توجه به این اصول ضرروری است.تاملی بر نوشته های سعدی هم نشان می دهد که به این موضوع توجه کرده است.حکایت "عطایش را به لقایش بخشیدم" در همین زمینه و اهمیت روی خوش در ارتباط با دیگران است.
"یکی از پارسایان بشدت نیازمند و تهیدست شد، شخصی به او گفت: ((فلان کس ثروت بی اندازه دارد، اگر او به نیازمندی تو آگاه شود، بی درنگ در رفع نیازمندیت بکوشد.))
پارسا گفت: مرا نزد او ببر، آن شخص گفت: با کمال منت و خشنودی تو را نزد او می برم. سپس دست پارسا را گرفت و با هم نزد آن ثروتمند رفتند، هنگامی که پارسا به مجلس ثروتمند وارد گردید، دید او لب فروآویخته و چهره در هم کشیده و ترشروی نشسته است، همانجا بازگشته و بی آنکه سخنی بگوید، آن مجلس را ترک نمود، شخصی از پارسا پرسید: چه کردی؟ ))
پارسا گفت: ((عطایش را به لقایش بخشیدم )) (یعنی با دیدار چهره خشم آلود و درهم کشیده او، از بخشش او گذشتم، و از عطای او چشم پوشیدم. )
مبر حاجت به نزد ترشروی
که از خوی بدش فرسوده گردی
اگر گویی غم دل با کسی گوی
که از رویش به نقد آسوده گردی"
دعای مادر و پدر بدرقه زندگی تان باشد. انشاءا...
اطلاعیه جذب مددکار اجتماعی:
جذب نیروی مددکار اجتماعی خانم برای خوابگاه علوم پزشکی ایران_تهران
جهت کسب اطلاعات بیشتر با شماره زیر تماس حاصل نمایید.
۰۹۳۳۴۰۲۶۱۵۰
روابط عمومی انجمن مددکاران اجتماعی ایران
سپاسگزارم
یادداشت آرمان ملی:
منزلت اجتماعی بازنشستگان
سید حسن موسویچلک
رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران
یکی از گروههایی که در تمامی جوامع باید تکریم بشوند و منزلتشان حفظ شود، بازنشستگان هستند. شاید به همین دلیل است که در بخشی از اصل 29 قانون اساسی ایران هم این گونه تصریح شده است: «برخورداری از تامین اجتماعی از نظر بازنشستگی، بیکاری، پیری، ازکارافتادگی، بیسرپرستی و... نیاز به خدمات بهداشتی و درمانی و مراقبتهای پزشکی به صورت بیمه و غیره، دارند.
دولت موظف است طبق قوانین از محل درآمدهای عمومی و درآمدهای حاصل از مشارکت مردم، خدمات و حمایتهای مالی فوق را برای یک یک افراد کشور تامین کند.» در واقع نوع مواجهه و حفاظت از بازنشستگان توسط دولتها وصندوقهای بیمهای و بازنشستگی میتواند نشانه تعهد یا عدم تعهد اینها در قبال این عزیزان باشد. تاملی بر برخی مطالب مرتبط با این گروه نشان میدهد که «تأمین کامل و بدون دغدغه امکانات زندگی و رفاه مورد نیاز بازنشستگان و توجه به نیازهای مادی، معنوی و انسانی آنان، فراهمسازی زمینه حضور آنان در فعالیتهای مختلف با توجه به تجارب، تخصصها و تواناییها، ایجاد تشکلها، انجمنها و گردهماییهای مرتبط در قالب برنامههای فرهنگی و آموزشی، ایجاد تسهیلات سفر و تفریح در طول سال، استفاده از تسهیلات بانکی متناسب با نیاز ایشان و... از جمله نیازهای مهمی است که رفع آنها در قالب خدمات گوناگون، بدون تردید تأثیر بسیاری در سلامت روانی و جسمانی عزیزان بازنشسته دارد.» فراموش نشود که همه کسانی که اشتغال دارند یک روزی بازنشسته میشوند لذا بازنشستگی برای همه ما خواهد بود و باید به کسانی که30 سال یا بیش از ۳۰ سال از بهترین سالهای زندگی خود را صرف خدمت به مردم کردهاند، توجه بیشتری داشته و کرامت شان و منزلتشان حفظ شود. بازنشستگی زودهنگام شامل فشار بر پس انداز، به دلیل افزایش هزینهها و مزایای کمتر تامین اجتماعی و تأثیر ناامیدکننده بر سلامت روان است. من به عنوان یک مددکار اجتماعی و رئیس انجمن مددکاران اجتماعی که بازنشستگان هم از گروههای هدف ما هستند، با توجه به نوع حمایتهایی که از این گروه میشود و نیازهای انسانی که دارند، نوع و میزان حمایتها را در شأن این گروه در بسیاری از سازمانها وصندوقها نمیدانم. مراقبت و حفاظت اجتماعی از این گروه از وظایف مهم دولتهاست. بازنشستگی پسانداز افراد را دچار مشکل میکند، افزایش هزینههایشان را به دنبال دارد، مزایایشان کمتر میشود و تأثیر ناامیدکننده بر سلامت روان- اجتماعیشان خواهد داشت. اجازه ندهیم اشک شرمندگی از چشمان مهربانشان بریزد.
منبع: روزنامه آرمان ملی، دوشنبه ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۳
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
سلام ، امسال ۳۰ سال است که در دانشگاه های مختلف تدریس می کنم و هر سال به مناسبت روز معلم لطف دانشجویان شامل حالم می شود. امسال هم این اتفاق افتاد وکمی متفاوت تر و در قالب طنز و جدی. برای احترام به دانشجویان عزیز این شعر را به اشتراک می گذارم.با تبریک این روز به همه معلمین و اساتید خودم و ایران زمین.
ارادتمند.
دل نوشته ای از روی صدق برای زنان و مردان معلم و استاد سرزمینم، «ایران»
همه شما را « سه تا» دوست دارم
سید حسن موسوی چلک
مددکار اجتماعی
روزی فرا رسید که همیشه برای من روز خاصی است و آن هم روز معلم است نه برای این که خودم هم معلم هستم، بلکه به عنوان یک شاگرد و شهروند ایرانی و مددکار اجتماعی برای سپاسگزاری از تلاش های مسوولانه، صادقانه و عاشقانه همه معلمین و استادان عزیزم و همینطور سرزمینم« ایران »خوشحالم. ویژگی معلم بگونه ای است که حتی اولین بار که می بینم و نمی شناسمش، باز هم احساس می می کنم که سال ها می شناشمس. چون باور دارم که معلم همیشه حامی شاگردانش است. اخمش، جدیتش، تلاشش فقط و فقط برای آموزش شاگردش است و بس.هیچ علمی از این که شاگردش نمره قبولی نگیرد خوشحال نمی شود، هیچ معلمی. حتی نمره منفی اش هم از باب مسوولیت پذیری اش هست. خیلی خوشحالم که هستید.
شمع را باید پرستیدن که در مبنای عشق/ از معلم شیوه سوز وگذار آموخته است
آن به یک شب سوختن در عالمی مشهور شد/ وین دگر عمری به دشت بی نشانی سوخته است
هر گاه نام معلم را می شنوم به یاد این مطلب دکتر شریعتی می افتم که« قلم توتم من است». بله معلم قلم را توتمش قرار می دهد تا آن را به زرو زور و تزویر نفروشد:« به قلم سوگند ، به خون سیاهی که از حلقومش می چکد سوگند ، به رشحه خونی که از زبانش می تراود سوگند ، به ضجه های دردی که از سینه اش برمی آید سوگند . که توتم مقدسم را نمی فروشم ، نمی کشم ، گوشت و خونش را نمی خورم ، به دست زورش تسلیم نمی کنم ، به کیسه زرش نمی بخشم ، به سرانگشت تزویرش نمی سپارم ، دستم را قلم می کنم و قلمم را از دست نمی گذارم ، چشم هایم را کور می کنم ، گوش هایم را کر می کنم ، پاهایم را می شکنم ، انگشتانم را بند بند می برم ، سینه ام را می شکافم ، قلبم را می کشم ، حتی زبانم را می برم و لبم را می دوزم ...اما قلمم را به بیگانه نمی دهم . قلم توتم من است ، امانت روح القدس من است ، ودیعه مریم پاک من است ، صلیب مقدس من است ، بگذار بر قامت بلند و راستین و استوار قلمم ، به صلیبم کشند ، به چهار میخم کوبند ، تا او که استوانه حیاتم بوده است ، صلیبب مرگم شود ، شاهد رسالتم گردد ، گواه شهادتم باشد ، تا خدا ببیند که به نامجوئی ، بر قلمم بالا نرفته ام ، تا خلق بداند که به کامجوئی بر سفره گوشت حرام توتمم ننشسته ام، تا زور بداند ، زر بداند و تزویر بداند که امانت خدا را، فرعونیان نمی توانند از من گرفت ، ودیعه عشق را قارونیان نمی توانند از من خرید و یادگار رسالت را بلعمیان نمی توانند از من ربود».
معلم عزیزم، خاطرم هست بچه که بودیم وقتی از ما سوال می کردند که معلمت را چند تا دوست دارید؟ با ذوق می گفتیم «سه تا». آن سه تا در دوران بچگی یعنی بی نهایت. پس همه معلمین و اساتیدم وسرزمینم ایران: کودکانه می گویم همه شما را « سه تا» دوست دارم. به گویش مازندرانی دعا آرزو می کنم که :
شِمه تِلا خِش خَور(خروس شما خوش خبر باشد)، شِمه لَمپا پِر سوُ( چراغ خانه شما پر نور)، شِمه تن ساد و شِمه گِمون خِش( تن تان سلامت و خوش گمان باشید)،شِمه غم و غِرصه پَر( غم و قصه از شما دور باشد)،شِمه دل بهاری( دل تان بهاری)، شِمه تِک هَمَش خِنّه(لبتان همیشه خندان)، شِمه سفرَه مَشتِ بَرکت( سفره تان پر برکت)، جانِ خِدا همه تایی پشت و پناه( خدای عزیز پشت و پناه همه شما باشد).
شِمه کِچیک شاگرد- حسن موسوی چلک
12 اردیبهشت ۱۴۰۳