تنگه هرمز اکنون سه محدوده دارد: محدوده آبی مسیر عبور معرفی شده توسط ایران محدوده قرمز محدوده مین‌ریزی شده محدوده سبز مسیر امن اعلام شده توسط آمریکا

💢 تداوم شایعه پراکنی های اینترنشنال با تیتر زیر: یک شهروند در روایتی که برای ایران اینترنشنال ارسال کرده می‌گوید به او و دوستانش به خاطر شرکت در تجمعات از سوی حکومت دو میلیون تومان در ازای هر نفر واریز شده است. #رصد #ایران_اینترنشنال

چرا باید از پهلوی بدمون بیاد ؟ توی صوت میگیم. 💥 حقیقت‌های پنهان تاریخ اینجاست! 💥 هر سخنرانی، دریچه‌ای به دانایی و بصیرت. 📌 بقیه قسمت‌ها در کارتن است روی کارتن بزنید 💥: 📦📦📦📦📦 ✨لینک رو به دوستانت منتشر کن✨ 📌و حتما عضو کانال شو تا چیزی از دست ندی! 🧩 🎬 تولید و اجرای محتوا: علی مجتهدزاده 🎥 https://eitaa.com/sheij313

چقدر این چند ساله ایران شهدای بزرگی تقدیم اسلام کرده ربنا تقبل منا ...😭🥀

اصل ولایت فقیه کلی آینده درخشان ایران اسلامی

👆قربانی دفع شر دشمنان و سلامتی امام زمان عج و رهبر عزیز منطقه محروم زهک زابل مشارکت در قربانی ۵ شنبه اینجا: 💳

6104337790077901

شبا

Ir330120010000001855451718

➖➖➖ ▪️پایان مهلت قربانی امروز▪️ 👈مبالغی که دوستان بعد از ساعت ۱۳ امروز واریز کنند می‌ره برای قربانی هفته بعد ان شاء الله

قربانی انجام شد. خدا از بانیان خیر قبول فرماید🌹

گزارش به‌روزرسانی وضعیت جنگ - شماره 33 مهدی محمدی - 17 اردیبهشت 1405 @mohammadi61

از «هَل مِن ناصرِ» کربلا تا «اضطرارِ» ظهور یکی از لطیف‌ترین و در عین حال تکان‌دهنده‌ترین دیدگاه‌های عرفای بزرگ درباره عصر غیبت، این است که رابطه ما با امام زمان (عج) نباید صرفاً شعاری و ادعایی باشد. اگر خود را «شیعه» و «نوکر» این آستان می‌دانیم، باید در احوالات قلبی خود بازنگری کنیم. ۱. حقیقتِ مواسات؛ بی‌تفاوتی شرطِ نوکری نیست در منطقِ بندگی، معنا ندارد که «ارباب» در سختی و فشار باشد و «نوکر» غرق در خوش‌گذرانی و بی‌خیالی! امام زمان (عج) طبق روایات و نصّ صریح «دعای فرج»، در حالت اضطرار (أَمَّن یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ) به سر می‌برند. عرفا معتقدند اگر کسی ادعای شیعه‌گری دارد، باید به همان اندازه که ولیّ‌نعمتش در اضطرار است، او هم دغدغه‌ی ظهور داشته باشد. کسی که با رنجِ محبوبِ خود بیگانه است و در دنیایِ بدون امام، به یک «آرامش کاذب» رسیده، در ادعای محبتش صادق نیست. ۲. اضطرار؛ کلیدِ قفلِ غیبت چرا غیبت طولانی شده است؟ بزرگان معتقدند چون ما هنوز به مرحله «اضطرار» نرسیدیم. تا زمانی که ما غیبت امام را یک «خسارتِ واقعی» برای زندگی شخصی و اجتماعی خود نبینیم و قلباً به فریادِ «فَقْدِ نَبِیِّنَا وَ غَیْبَةِ وَلِیِّنَا»(در دعای افتتاح) نرسیم، حرکت جدی برای زمینه‌سازی رخ نخواهد داد. سرگرم شدن به عیشِ دنیا و غفلت از امام، در واقع نوعی رضایت به وضع موجود است که با حقیقتِ «انتظار» تضاد دارد. ۳. پیوندِ اشکِ حسینی با ندایِ مهدوی حقیقتِ عزاداری و اشک برای امام حسین (ع)، توجه قلبی به آن وجود نوری است که همه چیزش را فدای عهد بندگی کرد. اما این اشک نباید در تاریخ بماند. عزادارِ واقعی کسی است که از «اشک بر حسین» به «نصرتِ بقیة‌الله» برسد. او درمی‌یابد که امام زمانِ ما، امروز دقیقاً مثل امام حسین (ع) در ظهر عاشورا تنهاست و ندای «هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنی» سر می‌دهد. کسی که برای غربتِ حسین (ع) گریه می‌کند اما نسبت به غربت و اضطرارِ امامِ زنده زمانش بی‌تفاوت است، هنوز پیام کربلا را دریافت نکرده است. ۴. گناه؛ نمک بر زخمِ امام بزرگان عرفان مکرراً تأکید داشتند که ما نباید با گناهانمان، غربت و اضطرار حضرت را بیشتر کنیم. غفلت از پیوند با امام و نایبِ او، در واقع خروج از دایره‌ی «حجت» است. ایمانی که با دغدغه‌ی ولیّ خدا گره نخورده باشد، در تلاطم‌های آخرالزمان به راحتی فرو می‌ریزد و مرز حق و باطل را گم می‌کند. دعای فرج اگر موجب فرج نشود، برای خودِ دعا کننده موجب فرج خواهد بود؛ یعنی از فتنه‌های آخرالزمان در امان می‌ماند. عزادار واقعی بر غربت امام حسین (ع) به درجه ای از معرفت می رسد که با همه وجود متوجه غربت امام زمانش می شود و این همان حقیقت اشک هست که انسان را متوجه مرکز عالم هستی یعنی واسطه فیض با عالم نور حضرت بقیه الله الاعظم می اندازد. البته اگر عزاداری از حقیقت خود خارج شود و از معارف تهی گردد دیگر در قلبی که با گناه دچار قساوت شده، عزاداری و اشک به کمالِ خود نخواهد رسید و قلب متوجه حضرت حجه عج نمی شود. .