♦️واکنش عجیب رضاخان بعد از شنیدن خبر اشغال ایران توسط متفقین

👆قربانی پنجشنبه جهت دفع شر دشمنان و سلامتی امام زمان عج و رهبر عزیز و پیروزی رزمندگان و‌نابودی دشمنان جهت شیعیان آبرومند منطقه محروم زهک زابل مشارکت در قربانی تا ساعت ۱۲ ظهر ۵شنبه اینجا: 💳

6104337790077901

شبا

Ir330120010000001855451718

➖➖➖ گزارش مالی قربانی اینجا

سرلشکر محسن رضایی حتی یک قدم به طرف عاصم منیر نماینده آمریکا برنداشت!!! از موضع قدرت یعنی این! 🇮🇷💪

🔰واکنش سرباز روح‌الله رضوی مجری به وقت ایران به توهین‌های نژادپرستانه اصلاح‌طلبان و غربگراها: 🔸به عنوان یک مجری متولد کشمیر که محبوب‌ترین برنامهٔ تلویزیون ملی ایران («به وقت ایران») را اجرا می‌کند، توسط اکثر بینندگان مورد تحسین قرار می‌گیرم، اما توسط اقلیت کوچکی از ایرانی‌های غرب‌زده مورد حمله قرار می‌گیرم که معتقدند من شایستگی اجرای یک برنامهٔ ملی را ندارم! 🔸شاید آنها راحت‌تر باشند که شبکهٔ CNN را با اجرای کریستین امانپور، روزنامه‌نگار ایرانی-بریتانیایی، یا برنامه‌هایی با اجرای فرید زکریا، روزنامه‌نگار هندی-آمریکایی، تماشا کنند. @Kayhan_Online

نویسنده مقاله ضدایرانی در روزنامه گاردین بعد از ۱۶ سال به دروغ گزارش خود اعتراف کرد روزنامه گاردين در سال ۲۰۱۰ مدعي مصاحبه اختصاصي با سکينه محمدي آشتیانی شد و اعلام کرد این زن به سنگسار محکوم شده است. مصاحبه‌ای بحث‌برانگیز که در رسانه‌های خارجی بازنشر شد. سعید کمالی دهقان  نویسنده این مقاله  بابت انتشار مصاحبه دروغین با یک زن ایرانی از مخاطبان عذرخواهی کرد و نوشت : آن مصاحبه هرگز انجام نشد؛ من تمام آن مطلب را از خودم درآوردم. داستانی ساختگی و کاملاً کذب بود و من مسئولیت آن را می پذیرم.

واکنش همتی به دلار ۴۰ هزار تومانی در دولت سیزدهم: آقای رئیسی اگر نمی‌توانید اقتصاد را اداره کنید استعفا دهید بگذارید انتخابات برگزار شود، مردم را معطل نکنید 🔻آقای همتی دلار امروز شد ۲۰۰ هزارتومن نظری ندارید؟؟؟

‼️‼️سخنگوی دولت: از من خواسته شد که پوششم را تغییر بدهم و چادر بپوشم، گفتم که حاضر نیستم و چادر سر نمی کنم! 🔻‌در زمان دبیرستان روشن گر بودم و چادر سر می‌کردم چون اجباری بوده 🔴 توهم نزنید که اینها اتفاقی هست، جریان حذف چادر از پوشش رسمی مسولین دولتی گام مهمی در آزاد سازی حجاب در کشور هست منطقش اینه من اون طرز پوششی را انتخاب میکنم که دوست دارم و‌اجازه نمیدهم کسی سبک‌پوشش اسلامی را بر من تحمیل کنه حالا این منطق کف خیابون هم اثر خودشو دارد بدن من انتخاب من

👇نقد علمی بیانات سخنگوی دولت.. ‼️ یک تغییر گفتمانی مهم در مسئله حجاب اظهارنظر اخیر سخنگوی دولت درباره نپذیرفتن چادر را نباید صرفاً یک انتخاب شخصی در حوزه پوشش تلقی کرد؛ بلکه از منظر جامعه‌شناختی و تحلیل گفتمان، می‌توان آن را در چارچوب یک تغییر تدریجی در مفهوم «پوشش رسمی» و نسبت آن با «انتخاب فردی» بررسی کرد. مسئله اصلی فقط این نیست که یک مسئول چادر می‌پوشد یا نمی‌پوشد؛ مسئله مهم‌تر، منطق توجیه این انتخاب است. وقتی گفته می‌شود: «من خودم این نوع پوشش را انتخاب می‌کنم و حاضر نیستم پوشش دیگری به من تحمیل شود» در واقع، پوشش از یک «هنجار دینی و اجتماعی» به یک «انتخاب فردی مبتنی بر ترجیح شخصی» بازتعریف می‌شود. این تغییر در سطح گفتمان بسیار مهم است؛ زیرا در گام نخست، موضوع از «چه پوششی از نظر شرعی و قانونی مطلوب است؟» به «من چه پوششی را شخصاً انتخاب می‌کنم؟» منتقل می‌شود. در چنین چارچوبی، مفاهیمی مانند «حق انتخاب»، «آزادی فردی»، «بدن من» و «انتخاب من» به مفاهیم محوری تبدیل می‌شوند. همین منطق، اگر در سطح اجتماعی گسترش پیدا کند، می‌تواند از محیط‌های رسمی به عرصه عمومی منتقل شود و در نهایت به این گزاره برسد: «پوشش من انتخاب من است و دیگران حق دخالت در آن را ندارند.» از این منظر، عبارت معروف «بدن من، انتخاب من» صرفاً یک شعار درباره بدن نیست؛ بلکه بخشی از یک چارچوب فکری گسترده‌تر درباره خودمختاری فردی است؛ چارچوبی که در آن، تصمیم درباره پوشش و نمایش بدن، اساساً در حوزه اختیار فرد تعریف می‌شود. بنابراین مسئله را نباید فقط در سطح «چادر یا مانتو» تحلیل کرد. مسئله عمیق‌تر، تغییر مرجع تعیین‌کننده درباره پوشش است: از «هنجار دینی و اجتماعی» به «انتخاب فردی». و اگر این تغییر گفتمانی در میان بخشی از مسئولان، نخبگان و سپس جامعه تثبیت شود، طبیعی است که آثار آن صرفاً در محیط‌های اداری باقی نماند و در الگوی رفتار عمومی نیز بازتاب پیدا کند. به همین دلیل، اتفاقات مربوط به پوشش رسمی مسئولان را باید در کنار تحولات فرهنگی و اجتماعی گسترده‌تر بررسی کرد؛ نه به‌صورت اتفاقاتی منفرد و بی‌ارتباط با یکدیگر. 🔻 مسئله اصلی، حذف یک تکه لباس نیست؛ مسئله تغییر تعریف «پوشش» از یک هنجار دینی ـ اجتماعی به یک انتخاب صرفاً فردی است. و اینجاست که باید پرسید: آیا واقعاً با تغییر یک مدل پوشش مواجهیم، یا با تغییر تدریجی گفتمان حاکم بر مسئله حجاب؟

⚠ #شغدیر ( پتروشیمی غدیر) هم از توقف کامل تولید این پتروشیمی به دلیل محدودیت برق خبر داد 🔺پ ن: دقیق گذاشت همزمان با پروژه اقتصادی ترامپ و نتانیاهو

از حیا‌زدایی تا اختلال در امنیت روانی؛ تحلیل یک زنجیره اجتماعی وقتی از «حیا‌زدایی» سخن می‌گوییم، نباید مسئله را صرفاً به کاهش پوشش یا تغییر یک الگوی ظاهری در جامعه تقلیل دهیم. در معنای اجتماعی، حیا یکی از سازوکارهای خودتنظیمی رفتاری است؛ یعنی بخشی از رفتار انسان پیش از آنکه با قانون یا اجبار بیرونی کنترل شود، توسط باورها، وجدان، تربیت و هنجارهای اجتماعی تنظیم می‌شود. از این منظر، اگر حیا در یک جامعه به‌صورت مستمر تضعیف شود، مسئله فقط تغییر پوشش نیست؛ بلکه ممکن است به تدریج مرزهای پذیرفته‌شده رفتار عمومی نیز جابه‌جا شود. ۱. مرحله نخست؛ تغییر تعریف «هنجار» در مرحله نخست، رفتارهایی که پیش‌تر خارج از عرف عمومی تلقی می‌شدند، به تدریج با عباراتی مانند: «انتخاب شخصی»، «آزادی فردی»، «حق من»، «بدن من، انتخاب من» بازتعریف می‌شوند. در این مرحله، مسئله اصلی تغییر رفتار نیست؛ بلکه تغییر معنای رفتار است. رفتاری که پیش‌تر «ناهنجار» تلقی می‌شد، به تدریج در قالب «حق فردی» تعریف می‌شود. ۲. مرحله دوم؛ عادی‌سازی پس از تغییر چارچوب معنایی، مرحله بعدی «عادی‌سازی» است. تکرار یک رفتار در رسانه، شبکه‌های اجتماعی، محیط‌های عمومی و حتی در میان افراد صاحب جایگاه اجتماعی، باعث کاهش حساسیت جامعه نسبت به آن رفتار می‌شود. در علوم اجتماعی، این فرآیند را می‌توان با مفاهیمی مانند Normalization و Shifting of Social Norms توضیح داد. یعنی آنچه دیروز استثنا بود، امروز قابل مشاهده و فردا ممکن است عادی تلقی شود. ۳. مرحله سوم؛ دو قطبی‌سازی هنجاری در این مرحله، اختلاف درباره یک رفتار اجتماعی دیگر صرفاً اختلاف درباره «پوشش» نیست. جامعه به دو چارچوب ارزشی تقسیم می‌شود: یک طرف می‌گوید: «این یک مسئله شرعی و اجتماعی است.» طرف دیگر می‌گوید: «این صرفاً مسئله انتخاب شخصی است.» در نتیجه، اختلاف از سطح رفتار به سطح هویت و ارزش‌ها منتقل می‌شود. و هنگامی که اختلاف هویتی شکل بگیرد، احتمال منازعه اجتماعی افزایش پیدا می‌کند. ۴. مرحله چهارم؛ بی‌اعتبار شدن مرجع هنجاری اگر بخش قابل توجهی از جامعه به این نتیجه برسد که هنجارهای رسمی صرفاً «تحمیل» هستند، دیگر مسئله فقط عدم رعایت یک قانون نیست. بلکه اعتبار مرجع تعیین‌کننده هنجار مورد سؤال قرار می‌گیرد. اینجا یک تفاوت مهم شکل می‌گیرد: قانون‌شکنی با مشروعیت‌زدایی از قانون یکسان نیست. در حالت اول، فرد قانون را قبول دارد اما آن را نقض می‌کند. در حالت دوم، فرد اساساً حق قانون برای تعیین آن حوزه را زیر سؤال می‌برد. این مرحله از نظر امنیت اجتماعی اهمیت بیشتری دارد. ۵. مرحله پنجم؛ تبدیل اختلاف فرهنگی به منازعه سیاسی هنگامی که یک مسئله فرهنگی و اجتماعی به نماد سیاسی تبدیل شود، رفتار فردی می‌تواند معنای سیاسی پیدا کند. در چنین شرایطی، یک نوع پوشش، یک شعار یا حتی یک رفتار روزمره ممکن است دیگر فقط یک انتخاب شخصی تلقی نشود؛ بلکه به‌عنوان اعلام موضع سیاسی و هویتی فهم شود. از اینجا به بعد، ظرفیت شکل‌گیری اعتراض سازمان‌یافته افزایش پیدا می‌کند. البته این به معنای آن نیست که هر تغییر فرهنگی الزاماً به اغتشاش منتهی می‌شود؛ بلکه سخن از ایجاد یک بستر اجتماعی مساعدتر برای منازعه است. ۶. مرحله ششم؛ ورود شبکه‌های اجتماعی و تشدید ادراکی شبکه‌های اجتماعی این فرآیند را می‌توانند چند برابر سریع‌تر کنند. زیرا در فضای مجازی: - رفتارهای استثنایی بیشتر دیده می‌شوند؛ - الگوسازی سرعت پیدا می‌کند؛ - واکنش‌های هیجانی تقویت می‌شوند؛ - روایت‌های رقیب به سرعت منتشر می‌شوند؛ - و افراد تصور می‌کنند یک رفتار بسیار فراگیرتر از واقعیت آماری آن است. بنابراین ممکن است بین واقعیت اجتماعی و ادراک اجتماعی از واقعیت فاصله ایجاد شود. این فاصله برای امنیت روانی جامعه بسیار مهم است. ۷. از تغییر هنجار تا ناامنی روانی امنیت روانی فقط به معنای نبود جرم و خشونت نیست. امنیت روانی یعنی شهروند احساس کند: 🔹 آینده قابل پیش‌بینی است؛ 🔹 قواعد اجتماعی روشن هستند؛ 🔹 دیگران تا حد قابل قبولی رفتار قابل پیش‌بینی دارند؛ 🔹 اختلافات اجتماعی قابل مدیریت‌اند؛ 🔹 و جامعه در وضعیت دائمی بحران قرار ندارد. وقتی جامعه دائماً با تصاویر درگیری، تحقیر، توهین، خشونت، بی‌حجابی، واکنش‌های افراطی و جنگ رسانه‌ای مواجه شود، حتی اگر بخش بزرگی از این تصاویر بازتاب‌دهنده واقعیت کل جامعه نباشد، احساس ناامنی می‌تواند افزایش پیدا کند. در اینجا باید میان «ناامنی واقعی» و «ناامنی ادراک‌شده» تفکیک کرد. گاهی رسانه پیش از آنکه واقعیت را تغییر دهد، ادراک مردم از واقعیت را تغییر می‌دهد.

۸. زنجیره نهایی بنابراین اگر بخواهیم این فرآیند را به‌صورت یک مدل تحلیلی خلاصه کنیم: تضعیف حیا ⬇️ تغییر تعریف هنجار ⬇️ عادی‌سازی رفتارهای جدید ⬇️ تضعیف مرجعیت هنجاری ⬇️ دو قطبی شدن ارزشی ⬇️ سیاسی شدن اختلاف فرهنگی ⬇️ تشدید رسانه‌ای و شبکه‌ای ⬇️ افزایش تعارض اجتماعی ⬇️ افزایش احساس بی‌ثباتی و ناامنی روانی این زنجیره البته یک «قانون قطعی اجتماعی» نیست؛ بلکه یک مدل تحلیلی است. عوامل اقتصادی، سیاسی، مدیریتی، نسلی، رسانه‌ای و بین‌المللی نیز می‌توانند در هر مرحله اثرگذار باشند. یک نکته بسیار مهم نباید حیا را صرفاً با «پوشش» یکی دانست. حیا یک مفهوم وسیع اخلاقی است و شامل حیا در نگاه، گفتار، رفتار، روابط اجتماعی و حتی شیوه مواجهه با مخالف نیز می‌شود. بنابراین اگر هدف واقعاً تقویت امنیت روانی جامعه است، نمی‌توان فقط از یک گروه اجتماعی انتظار حیا داشت. جامعه‌ای که در آن زن حیا دارد اما مرد در نگاه و رفتار خود حریم نمی‌شناسد، یا فرد محجبه است اما در فضای مجازی به دیگران توهین و تحقیر می‌کند، هنوز با مسئله حیا به‌صورت کامل مواجه نشده است. حیا زمانی به یک سرمایه اجتماعی تبدیل می‌شود که به یک هنجار عمومی اخلاقی تبدیل شود. از این منظر، مبارزه با «حیا‌زدایی» صرفاً مبارزه با یک نوع پوشش نیست؛ بلکه دفاع از مجموعه‌ای از هنجارهایی است که می‌توانند به اعتماد، پیش‌بینی‌پذیری و آرامش اجتماعی کمک کنند. و در نهایت: امنیت روانی جامعه فقط با پلیس و قانون حفظ نمی‌شود؛ بخشی از آن در خانه، مدرسه، رسانه، خانواده و درونی‌ترین لایه‌های فرهنگ جامعه ساخته می‌شود.

ایست بازرسی در یمن😄😄 بازرسی میکنن موبایل کسی نداشته باشه چون موبایل از کلاشینکف خطرناک تره