از این عادت مزخرفم که میخوام آدمارو حتی بعد از رفتنشون هم توی چشم بقیه خوب نگه دارم متنفرم؛ طرف حرومزاده بوده دیگه طرفداریت برای چیه بابا اه.
بعضیا هم انگار دوستت نیستن و این تویی که دوست اونایی و اون لحظهای که دست برمیداری ازشون همهچی جوری تموم میشه که انگار اصلا وجود نداشتی :)
کاش یاد بگیریم وقتی عصبی و ناراحت هستیم ، چشممون رو روی خوبیای یک نفر نبندیم و برای خنک شدن دلمون هر حرفی به ذهنمون میرسه رو به زبون نیاریم و ننویسیم که بعد پشیمون بشیم ، اون لحظه میگذره اما زخم حرفها تا ابد میمونه .